Şeriatın Gölgesindeki Kadın/ 1-2

6/3/2009 · Kategori: Haber

Şeriatın Gölgesindeki Kadın/ 1

İran ceza yasalarına göre, recm cezası, erkek ve kadınlar arasında eşitsiz bir şekilde uygulanıyor. Bu cezayı alan bir kadın boynuna kadar toprağa gömülürken, erkek beline kadar gömülüyor. Suçlanan kişi, idam sırasında kaçmayı başarırsa özgür kalıyor.

Zulal Kalkandelen

Kadın-erkek eşitsizliği, içinde bulunduğumuz 21. yüzyılda, hâlâ insanoğlunun en önemli sorunlarından birisi. Kadınların toplumsal yaşama eşit bir şekilde katılma mücadelesi, yüzyıllardır sürüyor.

Ne var ki, bu mücadele, bugünün ileri Batı demokrasilerinde bile ancak 19. yüzyıl ortalarına doğru başlayabildi. 8 Mart 1857 tarihinde, Amerika’da dokuma işçisi kadınlar, ayrımcılığa ve insanlık dışı çalışma koşullarına isyan etti.

Aradan 53 yıl geçtikten sonra, 1910 yılında 2. Enternasyonal Kadınlar Konferansı’nda Alman delege Clara Zetkin’in önerisiyle, 8 Mart, Dünya Emekçi Kadınlar Günü ilan edildi. 1977 yılında da, Birleşmiş Milletler, bu günü, Dünya Kadın Hakları ve Uluslararası Barış Günü olarak kabul etti. Burada “Uluslararası Barış Günü” ifadesi önemlidir. Çünkü çok açıktır ki, dünya nüfusunun yarısını oluşturan kadınlara eşit haklar verilmedikçe, dünyada barışın sağlanması olanaklı değildir. Her yıl 8 Mart geldiğinde, kadınların içinde bulunduğu koşullara ışık tutuyor medya organları... Ve araştırmalar da gösteriyor ki, dünya üzerinde kadınların en kötü koşullar altında yaşadığı ülkeler, Ortadoğu, Güney Asya ve Afrika’daki İslam coğrafyasında toplanmış durumda...

Bu bölgelerde şeriatla yönetilen ülkelerde, kadınların sosyo-ekonomik, yasal ve siyasi haklar bakımından ikinci sınıf vatandaş konumuna itildikleri bir gerçektir. Bunun nedenlerine baktığımızda, bu ülkelerle ilgili bazı önemli hususlar çıkıyor karşımıza...

1- Bu ülkelerin anayasalarında, “Kadınla erkek yasalar önünde eşit haklara sahiptir” hükmü yer alsa bile, sonuç olarak o yasaların mutlaka şeriatla uygunluğu arandığından, uygulamada bu eşitliği gerçekleştirme olanağı yok.

2- Toplumda egemen güç olan dini liderlerin fetvaları, bütün yasalardan daha güçlü bir etki yapıyor.

3- Bu toplumlarda genel kabul gören anlayış, erkeklerin kadınlara göre daha üstün olduğu... Bunun sonucu olarak da, erkeğin birden fazla kadınla evlenebilmesi mümkün kılınıyor; mahkemelerde iki kadının tanıklığı bir erkeğinkine denk sayılıyor; erkek istediği zaman kadını boşayabilirken, kadının böyle bir hakkı bulunmuyor...

4- Erkek egemen toplum yapısı nedeniyle, kadınların görevi, evde kalıp kocasına hizmet etmek ve çocuklarına bakmak olarak algılanıyor.

5- Bu ülkelerde, halkın çoğunluğunun mezhebi, devletin resmi mezhebi olarak kabul ediliyor. Bu yüzden, devletin dinini İslam olarak açıklasalar da, aralarında uygulama bakımından farklılıklar görülüyor.

Örneğin, Afganistan’da yönetimi devralan mücahitler, ülkenin resmi mezhebini Hanefi olarak ilan etti. Aynı şekilde, 1979’da Humeyni Devrimi ile İran İslam Cumhuriyeti kurulunca, halkın yüzde 90’ını Şiiler oluşturduğu için, Şiilik resmi mezhep haline geldi. Suudi Arabistan’da ise kraliyet ailesinin desteklediği Vahabilik resmi ideoloji oldu. Bu nedenle de, örneğin İran’da kadın otobüs şoförü olabilirken, şeriatın en katı şekilde uygulandığı Vahabilik yüzünden Suudi Arabistan’da kadınların araba kullanması bile yasaktır...

Bu yazı dizisinde, dünyada kadın hakları mücadelesinin başladığı tarihten bir buçuk yüzyıl sonra, İslam devletlerinde yaşayan kadınların içinde bulunduğu koşulları ortaya koymak istedik. Dileriz, 21. yüzyılda din adına kadınlara karşı yapılan çağdışı ayrımcılık ve baskı, artık sona erer...


İslami kriterlere uygun haklar

Eşit hak vermek yerine hakların eşit şekilde korunduğu İran’da siyasi ağırlığı çok fazla olan Anayasa Koruyucular Konseyi, kadınların üzerinde adeta bir kara bulut

İran Anayasası’nın 20. maddesi, “kadın ve erkek bütün vatandaşların yasalar tarafından eşit şekilde korunduğunu” ve “İslami kriterlere uygun bütün siyasi, ekonomik ve kültürel haklara sahip olduklarını” hükme bağlıyor. Burada altı çizilmesi gereken şu: Erkek ya da kadın bütün vatandaşlar “eşit haklara” sahip değil, İslami kriterlere uygun olarak sahip oldukları hakların korunmasında eşitler. Anayasanın bütününde de hâkim olan anlayış bu...

İran’la ilgili belirtilmesi gereken bir özellik de, ülkede Anayasa Koruyucular Konseyi adlı bir kurumun varlığı. Yasaların anayasa ve şeriat ile uygunluğunu denetleyen bu konseyin, meclis kararlarını veto yetkisi var. 12 üyeli Konsey’in altı üyesi, dini lider tarafından atanıyor. Kalan altı üyesi de, ülkenin yargı kurumlarınca aday gösterilen hukukçular tarafından İran Meclisi’nce seçiliyor. Konseyin ülkedeki siyasi ağırlığı o kadar fazla ki, şeriata uygun bulmadığı birçok yasayı meclise geri gönderebiliyor, hatta anayasaya dayanarak parlamento üyelerini veto edebiliyor. Son yıllarda kadın hakları konusunda yürütülen kampanyalara büyük darbeler vurulmasının ardında da, bu aşırı dinci kurumun rol aldığı belirtiliyor.

İran’da çalışma hayatında kadınların oranı yüzde 42. Bu oran, dünya ortalaması olan yüzde 58’in altında olsa da, Ortadoğu’daki en yüksek seviye. Fakat buna karşın, parlamentonun ancak yüzde 2.8’i kadınlardan oluşuyor. Ortadoğu ve Afrika’da yüzde 9 olan ortalamanın çok gerisinde. Bunun bir nedeni, İran seçimlerinde kadınlar için kota uygulanmaması. Bir diğer nedeni de, adayları veto yetkisi bulunan aşırı muhafazakâr Anayasayı Koruyucular Konseyi’nin, kadın adayların dini inançları ve İslam Cumhuriyeti’ne bağlılığı konusunda ikna edilmelerinin zorluğu...

İran’da daha liberal gözüken Hatemi’nin seçilmesinde kadınların büyük rolü olduğuna inanılıyor. Bu nedenle, kadınların parlamentoda sayılarının fazla olması düşüncesi, muhafazakârları rahatsız ediyor...

Eşcinsel ilişkiye ölüm cezası...

İran’da eşcinsel ilişkilere en ağır cezalar uygulanıyor. Bu tür bir ilişkiye girmekten suçlu bulunan erkeklere, ilk suçlamada ölüm cezasına kadar varan cezalar verilebiliyor. Eğer seksüel ilişki gerçekleşmemişse, 100 kırbaç cezası uygulanıyor. Böyle bir ilişki kadınlar arasında olursa, dördüncü suçlamada ölüm cezası verilebiliyor. Bu davalarda kanıt olarak suçun itirafı ya da dört erkeğin tanıklığı aranıyor. Fakat koşullara göre yargıçların takdir hakkı da bulunuyor. Ahlak polisinin kimi zaman evleri basıp, bir araya gelen insanları bu tür bir ilişki kurup kurmadıkları konusunda denetledikleri oluyor.

Kadınlara yönelik ayrımcılık ve kısıtlamalar

• Kadın işe girmek ve yurtdışına seyahat etmek için kocasından izin almak zorunda.

• Kadınlar yargıç olamıyor, devlet başkanlığı seçimine giremiyor.

• İki kadının tanıklığı bir erkeğinkine eşdeğer.

• Tecavüze uğrayan kadınların korunması için yasal bir önlem yok. Tecavüz mağduru kadını namus adına öldüren babası, kocası ya da erkek kardeşi cezalandırılıp hapse atılmıyor.

• İran’da reform yanlısı vekiller ve kadın hakları savunucuları, recm (taşlanarak idam etme) cezasının uygulanmaması ve yargıçların bunun dışında ceza yöntemlerine başvurması için sürekli olarak çağrıda bulunsa da, bu ceza İran’da varlığını koruyor. En son geçen yılın aralık ayında zina ile suçlanan iki erkek bu şekilde idam edildi.

• İran ceza yasalarına göre, recm cezası, erkek ve kadınlar arasında eşitsiz bir şekilde uygulanıyor. Bu cezayı alan bir kadın boynuna kadar toprağa gömülürken, erkek beline kadar gömülüyor. Suçlanan kişi, idam sırasında kaçmayı başarırsa özgür kalıyor. Ancak kadınlar boynuna kadar toprağa gömüldüğü için, erkekler gibi kaçma şansları yok. Recm sırasında atılacak olan taşların, ne iki atışta öldürecek kadar büyük, ne de hiç zarar vermeyecek kadar küçük olması da uygulamanın kurallarından...

• Kadınlar, sokakta İslami Yaşam Tarzını Koruma Bakanlığı’nın görevlileri tarafından neden göstermeden durdurulup sorguya çekilebiliyor. Bu görevliler, genellikle metro ve otobüs duraklarında bekleyip kadınların giyim kuşamını kontrol ediyor. Ayrıca parklarda dolaşıp, birlikte oturan çiftlerin evli olup olmadıklarını kontrol ediyorlar.

Üniversitelerde artan kız öğrenci sayısı tedirginlik yarattı

Anayasada kadınlara eşit eğitim hakkı öngörülüyor ve üniversite kontenjanlarında kadınlara yönelik kotalar bulunuyor. Bunun sonucu olarak da, üniversitelerdeki öğrencilerin yaklaşık 2/3’ü kız öğrenci. Özellikle tıp, eczacılık ve dişçilik gibi alanlarda kız öğrencilerin sayısı ağırlıklı. Fakat üniversitelerdeki kız öğrenci sayısındaki artış, dinci kesimleri tedirgin ediyor. Bu nedenle geçen yıl, Cumhurbaşkanı Ahmedinejad’a bir rapor sunan Parlamento Araştırma Merkezi, bu durum engellenmezse, sosyal dengeyi ve kadın ile erkek arasındaki ekonomik durumu bozucu bir hal alacağını belirterek hükümetin uyarılmasını önerdi.

İran, bugünkü koşullarda diğer bazı Ortadoğu ülkelerine, özellikle Suudi Arabistan’a göre, kadınların eğitim ve çalışma hakları bakımından daha iyi durumda olsa da, 1979’da Humeyni Devrimi ile başlayan son 30 yıllık dönemde kadınlar üzerindeki baskı giderek artıyor.

Köktendinciliğin güç kazandığı bu dönemde, kadının erkekten farklı yapıda, korunmaya muhtaç bir tür olduğu, İran’da aşırı dinci çevrelerin sık sık dillendirdiği bir görüş olarak topluma dayatılıyor.

Velayet

• İran’da boşanan ya da dul kalan bir kadın, kız çocuklarının velayetini en fazla 7, erkek çocuklarının velayetini ise en fazla 2 yaşına kadar elinde tutabiliyor. Çocukların velayeti, bu yaştan sonra babalarına ya da babalarının ailesine geçiyor.

• Ayrıca kadınlar belli bir yaşa kadar çocukların velayetini elinde tutuyor olsa da, o süre içinde bile çocukların hayatıyla ilgili önemli kararlar yine babanın ailesi tarafından veriliyor.

• İran’da boşanan kadınlar yeniden evlenebiliyor. Fakat bu durumda çocuklarını kaybetme tehlikesi var. Baba ya da babanın ailesi, çocuk kaç yaşında olursa olsun, velayeti talep edebiliyor.

Miras Hakları

• İran’da geçerli olan yasalara göre, bir erkek öldüğünde, eğer çocukları varsa karısına mirasın sekizde biri, karısından başka yakını yoksa, sahip olduğu mirasın ancak dörtte biri kalıyor, gerisi de devlete aktarılıyor. Ayrıca kadına devredilen miras, emlak varlıklarını kapsamıyor.

• Geçen yıl din âlimi Ayetullah Sanei, bu konuda bir fetva yayımlayarak, bu gibi durumlarda, erkeğin başka mirasçısı yoksa, mirasının karısına ait olması gerektiğini bildirdi.

• İran parlamentosunun yakın zamanda kabul ettiği bir yasa ise, kadınların kocalarından kalan toprak ve emlak varlıklarını miras olarak almalarına olanak tanıyor. Fakat bu yasanın yürürlüğe girebilmesi için, Anayasa Koruyucular Konseyi tarafından İslami yasalara uygunluğunun onaylanması gerekiyor.

2 Mart 2009



Şeriatın Gölgesindeki Kadın/ 2

Geçen yıl ülkede kadın hakları mücadelesi veren ve 1 milyon imza toplama hedefiyle başlatılan “Campaign for Equality” adlı kampanyaya katılan 50’den fazla kadın hapse atıldı.

Zülal Kalkandelen

İran’da görev başında olan Cumhurbaşkanı Ahmedinejad, sürekli olarak konuşmalarında kadınların evde kalıp çocuklarıyla ilgilenmesi gerektiğini vurguluyor. Genel olarak toplumda benimsenen anlayış da bu yönde... İran’da kadınların bugün hâlâ birçok konuda seçim yapma özgürlükleri yok ve erkeklerle eşit haklara sahip olma mücadelesi veriyorlar. Özellikle evlilik, boşanma, velayet ve miras hakları bakımından ikinci sınıf vatandaş yerine konuluyorlar.

Geçen yıl ülkede kadın hakları mücadelesi veren ve 1 milyon imza toplama hedefiyle başlatılan “Campaign for Equality” adlı kampanyaya katılan 50’den fazla kadın hapse atıldı.

Enformasyon Bakanlığı’ndan kampanyaya destek veren kadınlar, telefonlar edilerek toplantılara katılmamaları yönünde uyarıldı.

Kampanyanın kurucularından Parvin Ardalan, geçen yıl Olof Palme Ödülü’ne değer görüldüğünde, ödül törenine katılmak için İsveç’e gitmesi engellendi. Tahran’daki İmam Humeyni Havaalanı’na giden Ardalan’ın pasaportuna el konularak yurtdışına çıkışı yasaklandı.

16 yıldır kadın haklarını destekleyen yayınlar yapan Zanan adlı feminist derginin geçen yıl kapatılması, ülkede protestolara neden oldu. İran’daki kadın hakları hareketine yönelik baskıların giderek şiddetlenmesi ve tutuklamaların artması üzerine, Mart 2008’de New York’ta 280’den fazla insan hakları savunucusunun katıldığı bir uluslararası destek toplantısı yapıldı. Katılımcılar arasında altı Nobel Barış Ödülü sahibi kadının da yer aldığı toplantıda, İran’daki durum hakkında endişeler dile getirildi.

Bütün bu baskılara karşın, İran’da seçimleri etkileyebilecek oranda güçlü bir kadın nüfusu var. Bu nedenle 2008 seçimlerinde adaylar, programlarında kadınlara yönelik vaatlerde bulunmak durumunda kaldı. World Public Opinion tarafından geçen yıl yapılan bir araştırmaya göre, İran halkının yüzde 78’i kadınların erkeklerle eşit haklara sahip olmasını önemsiyor ve yüzde 70’i de, hükümetin, kadınlara yönelik ayrımcılığın önlenmesi için çalışması gerektiğine inanıyor.


MUTA NİKÂHI

Geçici evlilikler çok yaygın

Evlilik dışı ilişkilerin taşlanarak idama varan korkunç uygulamalarla cezalandırıldığı İran’da, İslam Devrimi’nden bu yana, Şii kesim arasında eski bir gelenek olan geçici evlilikler çok yaygın. Şii mezhebinde, erkeklerin, Sünni mezhebinde olduğu gibi, eşinin rızası olmadan 1’den fazla eş edinme hakkı yok. Fakat geçici evliliklerin bu durumu ortadan kaldırma amacıyla uygulandığı görülüyor...

Bu tür evlilikte, bir erkek ve evli olmayan bir kadın belli bir süre için kendi aralarında evlilik sözleşmesi yapıyorlar ve karşılığında kadına bir miktar para veriliyor. Belirlenen süre, bir saat de olabiliyor 50 yıl da... Bu süre sonunda taraflar hiçbir boşanma işlemine gerek olmadan ayrılabiliyor ya da çocuk olursa ve taraflar isterse kalıcı evliliğe geçebiliyorlar. Geçici evlilikler, tamamen seksüel ihtiyacı karşılama amacıyla yapılıyor ve erkek egemen toplumda kadın için son derece aşağılayıcı bir durum yaratıyor. Bu evlilikler, resmi kurumlar tarafından kayıt altına alınabiliyor ama bu zorunlu değil. Erkek istediği zaman sona erdirebiliyor ve bu durumda erkeğin kadına karşı herhangi bir maddi yükümlülüğü bulunmuyor.


Fuhşa alternatif deniliyor

Geçici evlilik yapacak bakire kızlar için babasının onayı gerekiyor. Bu evliliklerin sonucunda doğan çocuklar, yasal olarak kalıcı evliliklerden olan çocuklarla aynı statüde sayılıyor. Fakat geçici evlilik yapan kadınlar, yasal evlilik yapan kadınlarla aynı haklara sahip değil.

Üstelik, muta nikâhı ile evlenmek, kadınlar açısından toplumda gizlenmesi gereken, hoş olmayan bir durum olarak değerlendiriliyor. Aynı zamanda molla olan İran İçişleri Bakanı Mustafa Purmuhammedi’nin “Fuhşa alternaif olarak geçici evliliği teşvik etmeliyiz” diyerek desteklediği bu uygulamaya, kadın hakları savunucuları şiddetle karşı çıkıyor. Din adamları ise, geçici evliliğin, bekâr ya da dul kadınları fuhuş yapmaktan alıkoyduğunu ve belli bir yaşa gelmiş erkeklerin cinsel ihtiyaçlarının karşılanmasını sağladığını söylüyor. Oysa bu evliliklere bekâr erkeklerin değil, evli erkeklerin rağbet etmesi bu görüşü yalanlıyor.

İşin gerçeği, İran’daki geçici evlilikler, Şii mezhebine mensup olmayan, ama birden fazla kadına sahip olmayı amaçlayan erkekler ile evlilik dışı birliktelik yaşamak isteyen, ancak ahlak polisi tarafından yakalanmaktan korkan gençlerin işine yarıyor...

Sanal dünyada gelişen ilişkiler

Erkekle kadının toplum içinde tanışıp birbirlerini tanıma olanağı bulamadığı İran’da, yeni yetişen genç nesil, teknolojik gelişmelerin de etkisiyle, artık internet ortamında karşı cinsi tanımaya yönelmiş.

Bugün Farsçanın, blog dünyasında en çok kullanılan üçüncü dil olduğu belirtiliyor. Kaliforniya’da bulunan Pomona Koleji’ndeki Prof. Pardis Mahdavi’nin İranlı gençler arasında internet kullanımına yönelik yaptığı araştırmaya göre, gençler interneti üç şekilde kullanıyor:

1. Rejim tarafından yasaklanan kültürel dünyayı tanımak; haber, film, müzik vb. konularda gelişmeleri izlemek.

2. Gençler arasında bir dayanışma ortamı kurmak.

3. Karşı cinsle chat yapmak, yani internet ortamında sohbet etmek ve buluşma ayarlamak. Bunun sonucunda, İran’da genç nüfus arasında yeni bir “siber-seks” kültürü gelişmiş durumda. İslam Cumhuriyeti’nin parasız eğitim politikası, ülkede eğitimli bir genç nüfus yaratmış olduğundan, internet üzerinde bu tür trendleri takip edebilen bir kuşak var. Hükümetin bu gelişmelerin önüne geçmek için bulduğu yöntemse, bazı sitelere girişin yasaklanması. Medyaya yansıyan bilgilere göre, İran’da 5 milyondan fazla siteye ulaşılamıyor. Ülkede yalnızca pornografik siteler değil, kadın haklarından ve Batı tipi yaşamdan söz eden siteler ile İran dışından yayın yapan muhalif Arap siteleri de yasaklanmış durumda. Fakat İran’da son yıllarda sanal dünyada oluşturulan blog ortamında, aşırı dinci rejimin yasaklarının delindiği “sessiz bir devrim” yapılıyor. Teknolojik bilgisi yüksek gençler, hükümetin yasakladığı konuları ele alan ama filtreleme sistemine takılmayan siteler ve bloglar yaratmada ustalaşmış durumda.


Giyim

• Kadınlar, İslami kurallara uygun giyinmek zorunda. Yani kıyafetleri, bedeninin şeklini belli etmeyecek şekilde bol olmalı; saçlarını örtüp, bacaklarını, kollarını ve ayaklarını açıkta bırakmayacak şekilde giyinmeli.

• İran’da özellikle kentlerde, genç kesim çarşaf yerine pantolon giyip üzerine dizlerine kadar gelen paltolar giymeyi tercih ediyor. Fakat 2005’te Ahmedinejad’ın seçilmesinden bu yana, giyim kuşam konusunda çok daha fazla baskı uygulanıyor.

• Renkli başörtüler, dar giysiler ya da erkeklerde Batı stili saç kesimleri de cezalandırılıyor. Pantolonun içine sokulduğu uzun çizme giymek de yasak.

• İslami giyim kurallarına uygun olmayan kıyafetleri satan mağazalar kapatılıyor. Bu kuralların dışına çıkanlara ahlak polisi tarafından kırbaç, para ve hapis cezaları verilebiliyor.

Çocuk yaşta evlilik sorunu

İran, UNICEF Çocuk Hakları Sözleşmesi’ni imzalamış olmasına karşın, şeriatın açıkça belirlediği bazı konularda sözleşmeyi uygulama dışında tutuyor. Bu konulardan birisi de, erken yaşta evlilikle ilgili. İran’da 2002’den önce geçerli olan yasaya göre, evlilik için asgari yaş kızlarda 9, erkeklerde 14 olarak belirlenmişti. 2002 yılında parlamentodaki kadın üyelerin yoğun baskısı sonucunda, evlilik yaşı kız çocuklarda 13’e, erkeklerde 15’e çekildi. Ama aslında yasa evlenme yaşını değiştirmiş değildi... Tek yenilik, 13 yaşından küçük kızların ve 15 yaşından küçük erkeklerin evlenebilmesi için, ailelerin ve yargıcın izninin gerekmesiydi. 2005 yılında yapılan bir değişiklik ise, bu yaş sınırını, kızlar için 15’e, erkekler için 18’e yükselterek zorunlu hale getirdi. Fakat özellikle kırsal alanlarda Şiiler tarafından hâlâ uygulanan geçici evlilikler, bunu bir şekilde delme yolunu açıyor. Üstelik bu tür evlilikler ailelerin onayıyla yapıldığı için, bunu önleyecek bir yol da bulunmuyor...

3 Mart 2009

2005 Yunus Nadi Ödülleri

20/2/2009 · Kategori: Haber

2005 Yunus Nadi Ödülleri


Cumhuriyet 23.06.2005
59. YIL YUNUS NADİ ÖDÜLLERİ 2005

Yunus Nadi anısına 59. yılda 9 ödül
410 kişinin yapıtlarıyla katıldığı 2005 Yunus Nadi Yarışması'nı kazananların ödülleri 28 Haziran Salı günü saat 19.00'da Sultanahmet İbrahim Paşa Sarayı'nda düzenlenecek bir törenle verilecek.
Kültür Servisi - 2005 Yunus Nadi Ödülleri'ni kazananlar belirlendi. Bu yıl 59'uncusu düzenlenen ve beş dalda ödülün verildiği yarışmaya yapıtlarıyla 410 kişi katıldı.

''Roman'' dalında Ahmet Cemal, Konur Ertop, Tahsin Yücel, Jale Parla, Adnan Binyazar 'dan oluşan seçici kurul, ödülün ''Ateş ve Kuğu'' adlı yapıtıyla Burhan Günel 'e verilmesini kararlaştırdı.

''Öykü'' dalında Mehmet Başaran, Selim İleri, Tarık Dursun K., Sami Karaören ve Emin Özdemir 'den oluşan seçici kurul, ödülü Ethem Baran 'ın ''Dönüşsüz Yolculuklar'' adlı kitabı ile Sibel K. Türker 'in ''Öykü Sersemi'' adlı kitabı arasında paylaştırdı.

''Şiir'' dalında, Ataol Behramoğlu, Prof. Dr. Cevat Çapan, Muzaffer İlhan Erdost, Doğan Hızlan ve Kemal Özer 'den oluşan seçici kurul, ödülü, Ali Püsküllüoğlu 'nun ''Zamansız'' adlı kitap dosyası ile İsmail Uyaroğlu 'nun ''Lanettayin Bir Şair'' adlı kitabı arasında paylaştırdı.

''Sosyal Bilimler Araştırması'' dalında, Dr. Erdal Atabek, Prof. Dr. Rona Aybay, Dr. Alev Coşkun , Prof. Dr. Emre Kongar , Prof. Dr. İoanna Kuçuradi , Prof. Dr. Türkel Minibaş ve Prof. Dr. Ahmet Mumcu 'dan oluşan seçici kurul, ödülü, Ayla Ödekan 'ın ''Yazıları ve Röleveleriyle Sedat Çetintaş'' adlı yapıtıyla Rıfat N. Bali 'nin ''Anadolu'dan Yeni Dünyaya'' adlı yapıtı arasında paylaştırdı.

''Karikatür'' dalında, Semih Balcıoğlu, Kâmil Masaracı, Tan Oral, Ferit Öngören ve Turhan Selçuk 'tan oluşan seçici kurul, ödülü Muhammet Şengöz ve Mehmet Ateş Gülcügil 'in yapıtları arasında paylaştırdı. Ödüller, 28 Haziran Salı günü saat 19.00'da Sultanahmet'teki İbrahim Paşa Sarayı'nda yapılacak törenle sahiplerine verilecek.




23.06.2005

2005 YUNUS NADİ Ödülleri
'Ateş ve Kuğu' adlı romanıyla Yunus Nadi Roman Ödülü'nü Burhan Günel aldı. Günel, Sıvas olayları ile yoğrulan romanına ilişkin sorularımızı yanıtladı. Işık KANSU ...

'Sfenks'
Sfenks, genel olarak değerlendirirsek, biçim ve dil oyunlarından her zaman sakınan, anlatmak istediğini bire bir anlatırken yaşanmışlığın yoğunluğundan oluşan bir "şiir dili"ne erişmiş bir şairin yeni verimlerini topladığı kitabıdır. Eray Can ...

'Sıvas olaylarını romanda tasarlamadım; yaşam koydu onu önü
me' 'Ateş ve Kuğu' adlı romanıyla Yunus Nadi Roman Ödülü'nü Burhan Günel aldı. Günel, Sıvas olayları ile yoğrulan romanına ilişkin sorularımızı yanıtladı. Işık KANSU -Ateş ve Kuğu'da adlarıyla ...

Lanettayin Bir Şair
Yunus Nadi Şiir Ödülü'nü Ali Püsküllüoğlu ile paylaşan İsmail H. Uyaroğlu ile tüm çabalarımıza karşın bir bağlantı kuramadık. Uyaroğlu'nun şiiri ve aldığı ödül üzerine düşüncelerini sonraki sayılarımızda sizlere ulaştıracağız. Aşağ ...

'Ozanlar el ele tutuşurlar ve şiiri büyütürler'
Şiir serüveni yarım yüzyılı aşmış bir ozan Ali Püsküllüoğlu... 2005 Yunus Nadi Şiir Ödülü'nü şair İsmail Uyaroğlu ile paylaşan Püsküllüoğlu'nun yapıtı 'Zamansız' adını taşıyor. Ölüm, zaman, yaşlanma tema ...

'Çok yönlü, üretken bir Cumhuriyet dönemi aydınıyla karşı k
arşıyayız' Ayla Ödekan, 'Yazıları ve Rölöveleriyle Sedat Çetintaş' adlı çalışmasıyla Yunus Nadi Sosyal Bilimler Ödülü'nü aldı. Sanat tarihçisi Ödekan'ı, bir öğretim üyesi olarak akademik çalış ...

'Göçmenlik eşittir hasret'
2005 Yunus Nadi Sosyal Bilimler Araştırma Dalı Ödülü'nü bu yıl Rıfat N. Bali'nin İletişim Yayınları'ndan çıkan 'Anadolu'dan Yeni Dünyaya, Amerika'ya İlk Göç Eden Türklerin YaşamÖyküleri' adlı çalışması kazandı. Bali bu çalış ...

Yeniden doğmak kendi geçmişimize
Kemal Özer, "Baba ile Kız" başlıklı öyküler demetini kızı Simge Özer'e sunmuş. Attilâ Şenkon'sa "Gökkuşağına İki Bilet" adlı romanını babasına. Teşekkürler Kemal Özer, teşekkürler Attilâ Şenkon, bütün babalar için de! ...

Yaşanmış duyarlık
"Abdülkadir Budak Dosyası"nda geniş bir kaynakça var. Bu kaynakçada yüzü aşkın yazarla ozanın çalışması yer almış. Demek ki iz bırakan, üzerinde durulması gereken bir ozanla karşı karşıyayız. Kimi yazarlar "Kırk Kuşağı"nı, yalnızca, t ...

Feyza Hepçilingirler Türkçe Günlükleri
1 Haziran Çarşamba Mardin'e doyamadan döndüm; çünkü bugün final sınavımı yapmak zorundaydım. Sorularımı gitmeden önce hazırlamış ve bastırmıştım; yine de epey güç oldu Mardin'de tarihle kucaklaştıktan sonra, İstan ...

'gecenin yüzünü keşfetmeye giden bendim
Zéno Bianu'nun şiirlerinin bir bölümünü geçen haftaki sayımızda yayımlamıştık. Bu sayıda şiirlerin ikinci bölümünü sunuyoruz sizlereO BENDİM Marylin'in gözlerinde gözyaşı bendimkaynak suyu kayan yıldız bendimkızı ...

Vitrindekiler
Şimşir Kokardı Azlağa/ Dr. Nizamettin Alkumru/ Çivi Yazıları/ 304 s. Anılarla Laz kültürü altbaşlığını taşıyan bu kitap esas olarak Lazcanın neden yok olduğunu sorguluyor. Lazların tarihte ilk yerleşim yerlerinden başlayarak, yazılı tarih ...


2005 YUNUS NADİ Ödülleri

'Ateş ve Kuğu' adlı romanıyla Yunus Nadi Roman Ödülü'nü Burhan Günel aldı. Günel, Sıvas olayları ile yoğrulan romanına ilişkin sorularımızı yanıtladı.

Işık KANSU

-Ateş ve Kuğu'da adlarıyla sanlarıyla insanlarla karşılaşıyoruz. Doğrudan kurmacaya dayanmamanız, Sıvas kırımının ağır sonuçlarını gerçekliğin somut yüzüyle anlatma kaygısı olarak nitelenebilir mi?- Sıvas kırımı, hem dönem olarak, hem olay olarak, hem süreç olarak hayatımızı etkileyen, belirleyen ve özellikle aydınlanmacı kesimde çok bilinen bir olay. Yanı sıra kendi uğraş alanım olan edebiyat dünyasından da, yitirdiğimiz, çok bilinen adlar var. Dolayısıyla böyle bir çerçeveyi yansıtırken tümüyle kurmacaya yaslanmak zaten kurmacanın doğasında olan inanılırlık/inanılmazlık sorununu öne çıkaracak ve olasılıkla yapıtın inandırıcılığı kalmayacaktı. Yanı sıra benim yazınsal yaklaşımımdaki içtenlikli tutumuma da aykırı olacaktı bu durum. Şunu söylemek istiyorum: Bu konuda hemen herkesin düşünce üretme ve eleştiri hakkı olduğu için tümüyle kurmacaya yaslansam da bu hakların kullanılmasına karşı çıkamayacaktım; bu kurmaca bir romandır deyip işin içinden sıyrılma yaklaşımı içinde olamazdım. Peşinen, romanı gerçeklik üzerine içtenlikle kurarak, sorgulanmayı göze aldım. Dediğiniz gibi, gerçekliğin somut yüzüyle bir kez de edebiyat bağlamında karşı karşıya gelmeyi yeğledim.- Romanın kendisi bir sorgulama zaten. Siz niye sorgulanasınız ki?- Sorgulanma sözcüğü pek yerine oturmadı sanırım. Benim gibi konuya taraf olanların söz ve eleştiri hakkı olduğunu, bunlara da açık yüreklilikle yanıtlar vermeyi göze aldığımı söylemek istemiştim. Elbette, olayda taraf olanlarla birlikte, olayı ve sonuçlarını sorguladığım ortada, ama ben de, yanlış yorumlarda bulunduğum savıyla sorgulanabilirdim. Bugüne kadar bu anlamda eleştirildiğim olmadı, roman ile romancı olarak tutumum onay gördü. Yine de bu olasılığın önü açık hâlâ.- Ateş ve Kuğu'nun bir yerinde "Bir roman kurgulayabilseydim. Yaşamın her alanında yakılan bir adam. Beni andıran. Gittiği her yerde, attığı her adımda ateşi seçen, ateşi kendine dost edinen. Bir yıkıcı, bir cellat, bir öldürücü ve her seferinde kendini yeniden öldüren. Sonuçta hiç ölemeyen" diyorsunuz. Bu dediklerinizi mi yaptınız romanda? - Evet, bunu yaptım. Bu roman öyle bir roman oldu ki, bir yandan yaşayıp bir yandan yazıyordum. Hatta hâlâ yaşıyor ve her gün yeniden yazıyorum. Ölünceye kadar da bunun böyle süreceği anlaşılıyor.



Eray Canberk, Erdoğan Alkan'ın yeni şiir kitabı 'Sfenks'i tanıtıyor.


Roman, Öykü, Şiir, Sosyal Bilimler, Karikatür dallarında Yunus Nadi Ödülleri'ni kazanan sanatçılarımızla yaptığımız ropörtajlar


Sadık Aslankara, Kemal Özer ve Attilâ Şenkon'un iki kitabını gündeme getiriyor.


Şiir Atlası'nda Zéno Bianu'nun şiirlerinin devamı.



Roman Ödülü: BURHAN GÜNEL

'Sıvas olaylarını romanda tasarlamadım; yaşam koydu onu önüme'

'Ateş ve Kuğu' adlı romanıyla Yunus Nadi Roman Ödülü'nü Burhan Günel aldı. Günel, Sıvas olayları ile yoğrulan romanına ilişkin sorularımızı yanıtladı.

Işık KANSU

-Ateş ve Kuğu'da adlarıyla sanlarıyla insanlarla karşılaşıyoruz. Doğrudan kurmacaya dayanmamanız, Sıvas kırımının ağır sonuçlarını gerçekliğin somut yüzüyle anlatma kaygısı olarak nitelenebilir mi?- Sıvas kırımı, hem dönem olarak, hem olay olarak, hem süreç olarak hayatımızı etkileyen, belirleyen ve özellikle aydınlanmacı kesimde çok bilinen bir olay. Yanı sıra kendi uğraş alanım olan edebiyat dünyasından da, yitirdiğimiz, çok bilinen adlar var. Dolayısıyla böyle bir çerçeveyi yansıtırken tümüyle kurmacaya yaslanmak zaten kurmacanın doğasında olan inanılırlık/inanılmazlık sorununu öne çıkaracak ve olasılıkla yapıtın inandırıcılığı kalmayacaktı. Yanı sıra benim yazınsal yaklaşımımdaki içtenlikli tutumuma da aykırı olacaktı bu durum. Şunu söylemek istiyorum: Bu konuda hemen herkesin düşünce üretme ve eleştiri hakkı olduğu için tümüyle kurmacaya yaslansam da bu hakların kullanılmasına karşı çıkamayacaktım; bu kurmaca bir romandır deyip işin içinden sıyrılma yaklaşımı içinde olamazdım. Peşinen, romanı gerçeklik üzerine içtenlikle kurarak, sorgulanmayı göze aldım. Dediğiniz gibi, gerçekliğin somut yüzüyle bir kez de edebiyat bağlamında karşı karşıya gelmeyi yeğledim.- Romanın kendisi bir sorgulama zaten. Siz niye sorgulanasınız ki?- Sorgulanma sözcüğü pek yerine oturmadı sanırım. Benim gibi konuya taraf olanların söz ve eleştiri hakkı olduğunu, bunlara da açık yüreklilikle yanıtlar vermeyi göze aldığımı söylemek istemiştim. Elbette, olayda taraf olanlarla birlikte, olayı ve sonuçlarını sorguladığım ortada, ama ben de, yanlış yorumlarda bulunduğum savıyla sorgulanabilirdim. Bugüne kadar bu anlamda eleştirildiğim olmadı, roman ile romancı olarak tutumum onay gördü. Yine de bu olasılığın önü açık hâlâ.- Ateş ve Kuğu'nun bir yerinde "Bir roman kurgulayabilseydim. Yaşamın her alanında yakılan bir adam. Beni andıran. Gittiği her yerde, attığı her adımda ateşi seçen, ateşi kendine dost edinen. Bir yıkıcı, bir cellat, bir öldürücü ve her seferinde kendini yeniden öldüren. Sonuçta hiç ölemeyen" diyorsunuz. Bu dediklerinizi mi yaptınız romanda? - Evet, bunu yaptım. Bu roman öyle bir roman oldu ki, bir yandan yaşayıp bir yandan yazıyordum. Hatta hâlâ yaşıyor ve her gün yeniden yazıyorum. Ölünceye kadar da bunun böyle süreceği anlaşılıyor.

EDEBİYATTA SAHİCİLİK

- Edebiyatta sahiciliğin silikleştiğine ilişkin genel kanının olduğu bir dönemde doğrudan sahiciyi anlatmanız bilinçli bir seçim mi? - Evet. Baştan beri, yaratıcı yazarlıktaki tavrım bu ve benzeri seçimlerle kendini ortaya koymuştur. Ama, özellikle bu romanla yaşama ve insana dönüşü yüksek sesle vurgulamak, edebiyat bağlamında yaşamın yeniden yaratımını gerçekleştirmek istedim. Zaten yaşam kendi kendini yazdırdı. Sıvas olaylarını romanda tasarlamadım; yaşam koydu onu önüme. Sıvas olayları görmezden gelinebilir mi? Ama ne yazık ki büyük ölçüde görmezden gelindi. Çünkü 1980'den bu yana öne çıkarılan tırnak içinde edebiyat, yatak odasından dışarıya çıkamadı ya da geçmişe ve sanal alanlara yöneldi.- Sizin romanınızda da aşklar ve tutkular var ama...- Aşk ve tutku insanın bütün ömrünü alabilir, yatak odası ise üç beş dakikalık sürelerden oluşan geçici bir süreci karşılar. Ben bütün ömrümü aşka, tutkuya adadım. Bin kez dünyaya gelsem, yine aynı şeyi yaparım. Aşk, insan olma bilincinin oluşmasında ve gelişmesinde temel, belki de birincil öğedir.- Ateş ve Kuğu'nun işlevsel yanı var mı, Sıvas kıyımını unutturmama eylemi gibi örneğin... - Benim yazarlığım toplumsal oluşumlarla ona bağlı bireysel gelişim süreçlerini anlatmayı ve bu ikisi arasında duyarlı dengeler oluşturmayı gözetme üzerine kuruludur. Bu roman da böyle duyarlı bir dengeyi gözeterek yazılmıştır. Ancak belirttiğiniz gibi, Ateş ve Kuğu, romanın kendine özgü yapısından ödün vermeden hem olaya hem de olayın unutturuluşuna karşı kararlı bir duruşun da hayata geçirilmesidir.- Romanda geri dönüşleri çok sıklıkla kullanmışsınız...- Bu bir zorunluluktu, çünkü ben Sıvas olaylarını baştan sona kesintisiz anımsayamıyorum.- Neden?- Çünkü arada kesintiler var, kopuk görüntüler... Bu kara filmin yakılan bölümleri var. O bölümlerin kimilerini hâlâ birbirine bağlayabilmiş değilim.- Yaşadığınız örselenmeden mi kaynaklanıyor kopukluk?- Yaşanan olayın belleğimde oluşturduğu yıkımla ilgili bir durum. Kaldı ki, roman kahramanlarımın hepsi aynı durumda. Bir de şu var: Romanın kurgulanmasına teknik anlamda yaklaşalım. Dışarıdan bakanların ve konuyla ilgilenenlerin hepsinin bildiği ve belgesel kitaplara da geçmiş olan süreci sırayla anlatsaydım, bu, bilinenlerin okunmaması olasılığını da doğuracaktı. Yani yazdıklarımı okutmak istedim. Eksikleriyle birlikte. Okurların ve Sıvas kıyımından kurtulanların bu eksiklikleri gidermeleri isteğiyle... Dolayısıyla, geriye dönüşlerle oluşturulmuş kurgu, bu isteğime de olanaklar sağladı.

SORULARI YANITLAMAK...

- Belki bir yandan benliğinizde açılan yarayı da onarmak istediniz...- İstedim ama başaramadım...- Niye on yıl sonra anlattınız doğrudan yaşadığınız Sıvas yangınını?- Hem olabildiğince serinkanlı (tarafsız değil) ama duygusal olmamaya özenli bir yazarlık duruşunu gerçekleştirebilmek için hem de gerçekten on yıl geçti mi, olay eskidi mi, acı hafifledi mi, olayın toplumumuzda yarattığı olumsuz sonuçlar ortadan kalktı mı, kalkmadıysa ülkemizin geleceği açısından hangi göstergeleri içinde taşıyor sorularını yanıtlayabilmek için...- Yananlar için kuğu imgesini seçmenizin özel bir anlamı var mı?- Sıvas'taki Madımak Oteli'nde yakılan dokuz yaşındaki Koray çocuk başta olmak üzere o semahçı gençler, o şairler ancak kuğu ile simgeleştirilebilir gibi geldi bana. İmgelemimde onlar yanık kuğular olarak hâlâ yaşıyorlar. Benim şiirle donatılmış anlatımımda işlevsel görüntüler ve çağrışımlar da oluşturuyor kuğular.- Yunus Nadi ödülünü üçüncü alışınız galiba...- Evet öyle, daha önce roman ödülünü 1997'de, öykü ödülünü de 2000 yılında kazanmıştım. Şimdi üçüncüsü oluyor. Bu romanla Yunus Nadi ödülüne katılmadan önce çok düşündüm. Kendi adıma değil, Ateş ve Kuğu aracılığıyla ülkemizin aydınlanma sürecine katkıda bulunmak adına katılmaya karar verdim. Gazetemiz Cumhuriyet'in ve söz konusu ödülün temel amacı ve işlevi de bu amaç ile örtüşmektedir. Ödülü tüm aydınlanma savaşımcıları adına aldığımı düşünüyorum. Ayrıca, şimdi açıklamak istemediğim özel bir durum da vardı katılmamı gerektiren; belki bir gün sözünü ederim...Ateş ve Kuğu/ Burhan Günel/ Alkım Yayınları/ 446 s.

Öykü Ödülü: SİBEL K. TÜRKER

'Yazmadan yaşayamıyorum'

''Öykü Sersemi'' adlı çalışmasıyla bu yıl Yunus Nadi Öykü Ödülü'nü alan Sibel K. Türker, ''Yazmadan yaşayamayacakmışım gibi geliyor. Edebiyatı o kadar ciddiye alıyorum. Biz bu kadar ciddiye alırken ne kadar ciddiye alınıyoruz, bunu da bilmiyorum. Zaten bilmeyerek, saflığı korumak gerekiyor. Çünkü edebiyat uzun bir yol'' diyor. Türker ile edebiyatı ve öykülerini konuştuk...

Emre ÇALIŞKAN

Sibel Hanım, edebiyata ilginiz nasıl başladı?- 1968 yılında Ankara'da doğdum. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni okudum. Çok klasik bir tanımlama olacak ama kendimi bildim bileli yazıyorum. Bu, inişli çıkışlı bir serüven oldu. Uzun yıllar şiirle uğraştım. Şiirde tıkanma yaşadım. Yakın arkadaşlarım hep şair olarak ortaya çıkacağımı düşünüyordu. Böyle olmadı. Düzyazıda kendimi ifade etme imkânı buldum. Bu da öykü oldu. Kalp Yazan ilk kitabımdı. Öykü Sersemi ise ikinci kitabımdır.- Öykü Sersemi ile Yunus Nadi Öykü Ödülü'nü kazandınız. Bize biraz kitaptan bahseder misiniz?- Öykü Sersemi 10 öyküden oluşuyor. Konularını tam tanımlayamayacağım. Ne anlatıyorsunuza verebileceğim çok yanıt yok. Kendimce görebildiğim, gözlemlediğim kadarıyla hayatı, insanları anlatmayı çalıştım.- Genelde karamsar öyküler yazdığınız söyleniyor...- Çok karamsar, çok kötümser yazdığım konusunda ben de duyumlar alıyorum. Ben özellikle bunu yapmak istemedim. Benim derdim insanı anlatmaktı. İnsanı da türlü oluşlarda, hayallerde yakalayıp anlatabiliriz. Bana göre de yazdığım hiçbir şey yaşamın uzağında değildi. Ama okurumuz umuda çok düşkünmüş. Edebiyattan da bekledikleri umut muymuş bilmiyorum. Çünkü benim okuduğum hiçbir iyi metin çok da umut barındırmaz içinde. Benim edebiyat hakkındaki yargım bu. İnsanlar kötümser buluyorlar. Ama bu benim üslubum, yapabilecek pek fazla şey de yok.- Öykü Sersemi, ilginç bir isim. Kitabınıza neden böyle bir isim vermeyi tercih ettiniz?- En başta ciddi bir edebiyat çalışması düşüncesini kıran bir ad bu. Ben çok şairane bir isim de koyabilirdim. Ben bu ismi koyarak risk aldığımın farkındayım. Bu ciddi bir çalışma değilmiş gibi bir algılamada bulunulabilir. Bu adı koymak bence cesaret işi. Ama ben bu ismi koymak istedim. Bir de klasik yöntemdeki gibi öykülerden birinin adı bu.- Siz bugüne gelinceye kadar hangi edebiyatçılardan etkinlendiniz?- Geride bıraktığım uzun bir okuma süreci var. Ben her şeyden önce hâlâ bir okurum. Pek çok yazardan etkilendim. Bunlar benim edebiyat dünyamı oluşturdu. Kimi yazarların kimi yapıtlarını beğenirken kimilerini de beğenmiyorum. Ama Batı edebiyatından çok beslendiğimi söyleyebilirim.- Şiirle uğraşmanız öykücülüğünüzü nasıl etkiledi? Yoksa şiiri öykü için basamak olarak mı kullandınız?- Asla böyle kaygılar içinde değildim. Tuhaf bir varoluş sancısı çekiyordum. Bunu en iyi dile getirebilmenin yolu da şiirdi. Zaten dile olan ilgim, dili rahat kullanmam, dildeki yaratıcılığım aşikârdı. Düzyazıya geçişim koşulların gereğiydi. Ben de kendimle öykü yazıp yazamayacağım konusunda yüzleşmek zorunda kaldım. Olumlu buluyorum şiirle uğraşmayı. Şiirle uğraşırken hayatla ilgili çok şey algıladım. Zaten herkesin söylediği gibi şiir öyküye daha yakın.- Bundan sonraki süreç roman mı olacak?- Aslında üzerinde uğraştığım bir roman var. Öykü ödülü almadan ben bir parça kendimi yorgun hissediyordum. Öykü yazmalı mıyım diye düşünüyordum. Bir tarafım çok öykü yazmak isterken... Romanın da yarısına gelmiştim. Sonuçta o da kendi içinde öykülerden oluşuyor. Ama şu an bir öykü kitabı daha yazmayı düşünüyorum. Çünkü daha söyleyeceklerim var.- Sizin için edebiyat neyi ifade ediyor?- Edebiyat, benim için çok uzun yolculuğu çağrıştırıyor. Hayatımdaki anlamı çok derin. Ben halen daha yazının kutsallığına inanıyorum. Böyle bir safdilliğim de var. Çünkü ortama bakınca kendimi biraz da saf buluyorum. Edebiyat artık hayatımın odağında. Yazmadan da yaşayamayacakmışım gibi geliyor. O kadar ciddiye alıyorum. Biz bu kadar ciddiye alırken ne kadar ciddiye alınıyoruz, bunu da bilmiyorum. Zaten bilmeyerek, saflığı korumak gerekir. Çünkü edebiyat uzun bir yol.

'HERKES KENDİ ÖYKÜSÜNÜYAZIYOR'

- Türkiye'deki edebiyat ortamını nasıl değerlendiriyorsunuz?- Türkiye'de edebiyat, gördüğüm kadarıyla belli bir bütünlük arz etmiyor. Parçalı, dallı budaklı bir yapı var. Bu da çok olağan. Çünkü herkes farklı hayat hikâyelerinin içinden gelmiş. Herkes artık kendi hikâyesini, kendi yazısını yazıyor. Bir ülkede edebiyat bütünlük arz edebilir mi bilmiyorum. Belli bir zaman dilimi içinde öykü, şiir, roman yazanlar arasında kardeşlik ilişkisi kurulabilir belki, ama artık bunu da olanaklı görmüyorum. Artık ekoller söz konusu değil. 1970'lerdeki gibi bir öykücülük yok. Herkes bireysel bir şekilde kendi öyküsünü yazıyor. Edebiyat ortamında beni destekleyen kişiler hariç düşmanlık da gördüm. Kimse başkasının yazısına inanmıyor, güvenmiyor. Artık öykü yazılmıyor gibi bir şeyler de duyuyordum. Bunlar da içimi acıttı. Ben her zaman camianın dışında oldum. O çemberin dışında. Önce kaçmak isteyenler çemberin dışında durur ya... Neye dayanarak öykü yazılmıyor deniliyor bilmiyorum. Bunun için benim yazım ve öyküm bir parça hep yalnız kaldı. İnsanın farklı vasıfları belki bir ölçüde yalnızlıktır. Toplumda gerçekçi olmazsanız belki bir dönem yaptığınız edebiyat sayılmayabilirdi. Artık bu sınırlamaların dışına çıkılmış gibi. Bir parça da özgür bir ortam var. Bu da bir yönüyle iyi bir şey.- Yunus Nadi Öykü Ödülü'nü kazandınız. Yeni planlarınız var mı?- Öykü ödülü almak beni çok şaşırttı, çok da sevindirdi. Kazanmayı içten içe bekliyordum ama hiç de ummuyordum. Hâlâ şaşkınım, sevinçliyim, gururluyum. Bir yandan da bu bir sorumluluk getiriyor. Kendimi bir kapıdan geçmiş gibi hissediyorum. Bu bana devam et gibi bir çağrı. Biraz daha edebiyatın içinde olduğumu hissettim. Ben ödül aldığım zamanlarda yorulduğumu hissettiğimi belirtmiştim. Her an yazmaya ara verebilirdim. Ama bundan sonra böyle bir hakkım yok galiba. Yeni çalışmalarım olacak. Öykü Sersemi/ Sibel K. Türker/ Doğan Kitap/ 124 s.

Öykü Ödülü: ETHEM BARAN

'Öykü yazmak roman yazmaktan zor'

''Dönüşsüz Yolculuklar Kitabı'' ile bu yıl Yunus Nadi Öykü Ödülü'nü Sibel K. Türker'le paylaşan Ethem Baran, kitabının öykücülük yaşamında bir kırılma noktası olduğunu söyledi. Baran, öykünün kendine özgü okuru olduğunu belirterek ''Öykü yazmak roman yazmaktan da zordur. Daha fazla çaba, emek ister. Yazar ne kadar zorluk çekiyorsa okur da öykünün tadına varmak için bir o kadar zorluk yaşıyordur'' diyor. Baran'ın edebiyat ve öyküleri hakkındaki düşünceleri ilginç.

Emre ÇALIŞKAN

Ethem Bey, edebiyat yaşamınız nasıl başladı?- 1962 yılında Yozgat'ta doğdum. İlk ve ortaöğrenimimi Yozgat'ta yaptım. 1983 yılında Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Yönetim ve Planlanması Bölümü'nden mezun oldum. Aynı üniversitenin Sosyal Bilimler Enstitüsü'nde Güzel Sanatlar Eğitimi alanında master programına devam ettim. Daha sonra Milli Eğitim Bakanlığı'nda çalışmaya başladım. Halen Milli Eğitim Bakanlığı Yayımlar Dairesi Başkanlığı'nca yayımlanan ''Bilim ve Aklın Aydınlığında Eğitim'' dergisinde görev yapmaktayım. Edebiyattan uzak değilim. Yayıncılık hayatının içindeyim. 1991 yılında ilk öykü kitabım ''Sonrası Ayrılık'' yayımlandı. Daha sonra 1994 yılında ikinci kitabım ''Kurutulmuş Gül Mevsimi'' çıktı. Bu kitap Türkiye Yazarlar Birliği 1994 Hikâye Ödülü'nü kazandı. Ayrıca Osman Çeviksoy ile birlikte hazırladığım liseler için Türk Dili ve Edebiyatı, Türk Dili ve Edebiyatı Kompozisyon, Güzel Konuşma ve Yazma, Edebi Metinler adlı ders kitaplarım var.- Bize biraz Dönüşsüz Yolculuklar Kitabın'dan bahseder misiniz?- Kitabın içinde 10 tane öykü var. Bu öykülerin ağırlık noktası küçük şehirde büyümeye çalışan, gençlik yıllarını yaşayan yoksul mahalle çocuklarının yaşamları, duygularıdır. Kitapta ayrıksı duran bir tane öykü vardır. Kitabın sonundaki öykü de günümüz iş yaşamına girmiş olan bilgisayar ile internet dünyasının resmi işyerlerini ve orada çalışanları nasıl etkilediğini anlatıyor. Diğerleri hemen hemen aynı mahallenin çocukları diyebileceğimiz karakterlerden oluşan öyküler. Bir öykünün kahramanı farklı bir öykümde farklı bir şekilde ortaya çıkabiliyor. Ben bu aynı mahallenin çocuklarının küçük dünyalarını anlatmaya çalışıyorum. Bu çocukların hem kendileri hem de umutları küçük...- Öykü dünyanızın oluşmasında hangi yazarların etkisi oldu? Kimlerden etkilendiniz?- Ben her şeyden önce iyi bir okur olduğumu düşünüyorum. İzlediğim kadarıyla yeni yazarlar olmak üzere gerek roman gerek öykü dallarında edebiyat alanında ürün veren herkesi okumaya çalışıyorum. Batı edebiyatını ve klasikleri de severek okuyorum. Kitaplarının çıkmasını dört gözle beklediğim çok yazar var. Bunların başında kitabımın arkasına düşüncelerini de yazdığım Selim İleri, Firuzan, Tomris Uyar, Cemil Kavukçu, Hasan Ali Toptaş gibi burada ismini saymadığım çok yazar var. Hepsini çok severek okuyorum.- Bu kitabın daha öncekilerden biraz farklı olduğu belirtiliyor...- Bu kitap daha önceki kitaplarımdan farklıdır. Benim eğer bir öykücülük çizgimden söz edecek olursak bu kitap bir kırılma noktasıdır. Önceki kitaplarımda daha çok küçük kentten büyük kente gelmiş insanların yaşam mücadeleleri ve savrulmaları anlatılıyordu. Bu yeni kitabımda ise karakterler daha somut şekilde daha somut ortamlarda anlatılıyor.- Siz de Yozgat gibi küçük bir kentten Ankara'ya gelmişsiniz. Bu sizin öykücülüğünüzü nasıl etkiledi?- Yaşanılanlar yaşanılmamış gibi oluşturulabilirse ve bu metin gerçeğe de yakın olursa iyi bir çalışma olur. Bir yazar yaşadığını aktarmaz. Ama aktardıkları aynı zamanda yaşadıklarıdır. Yaşadıkları, duydukları, duyumsadıkları, okudukları öykülerin içinde hep yer alır. Bu yaşananlar edebiyatın, öykünün diline dönüştürülür. Benim yazdıklarım da tamamen edebiyatın diline dönüştürülmüş kurgudur. Elbetteki yaşamdan beslenir. Bundan bağımsız değildir.- Yunus Nadi Öykü Ödülü'nü kazandınız. Düşünceleriniz nedir?- Yunus Nadi uzun süredir verilen ödüllerinden birisi. Böyle bir ödülü almak onur verici. Çok da büyük bir sorumluluk. Omuzlara büyük bir yük bindiriyor. Altından nasıl kalkacağım bilmiyorum. Eskiden kendi kendime yazıyordum. Şu an biraz daha el içine çıkmış hissediyorum kendimi. Artık daha dikkatli gözler izleyecek, daha dikkatli gözler bakacak. Açıkçası bu beni endişelendiriyor. Ama her şey bir yana güzel bir şey.- Dönüşsüz Yolculuklar'ın sizin için bir kırılma noktası olduğunu söylediniz. Bundan sonraki planlarınız nelerdir?- Ben ortaokul yıllarımdan beri yazıyorum. Bir ara resimle de uğraştım. Ama edebiyat hep benim için vazgeçilmezdi. Öykülerin benim dünyamdaki yeri çok ayrıdır. Bu kitapta aynı mahallenin çocuklarını anlatmaya çalıştığımı söylerken bunu belli bir atmosferde yapmaya çalıştığımı demek istiyordum. Bundan sonra gelecek öykülerde aynı mahallenin gençlerini farklı mekânlarda göreceğiz. Aynı mahallenin ya da farklı mahallenin çocuklarının ebeveynlerini göreceğiz. Bazı konular, bazı tipler bir öykünün sınırları içinde yeterince anlatılmamış geliyor. Aynı kahramanı başka bir öyküde anlatma gereği duyuyorum. Bundan sonra aynı mahalle çocuklarını, yurt yaşamını, gençleri anlatacağım. Yeni öykülerimden oluşan bir kitap aynı yayınevinden yakında çıkacak. Öykücülüğe devam. Kafamda bir de roman yazmak var. Bu Türk edebiyatında olağan bir şeydir: Çoğu yazar öykücülüğü basamak olarak görür. Ben kesinlikle böyle düşünmüyorum. Ama bazı öyküler yapısı itibarıyla zorlanıyor. Öykücülüğü kesinlikle bırakmak istemiyorum. Öykünün kendine özgü özel okuru vardır. Öykü okuru seçilmiştir. Her öykü okuru roman okurudur. Ama her roman okuru öykü okuru değildir. Ben de öykü okurum. Öykü yazmak roman yazmaktan da zordur. Daha fazla çaba, emek ister. Yazar ne kadar zorluk çekiyorsa okur da öykünün tadına varmak için bir o kadar zorluk yaşıyordur. Yine de bir roman denemem olacak. Dönüşsüz Yolculuklar Kitabı/ Ethem Baran/ Doğan Kitap/ 168 s.



Şiir Ödülü: İSMAİL H. UYAROĞLU

Lanettayin Bir Şair

Yunus Nadi Şiir Ödülü'nü Ali Püsküllüoğlu ile paylaşan İsmail H. Uyaroğlu ile tüm çabalarımıza karşın bir bağlantı kuramadık. Uyaroğlu'nun şiiri ve aldığı ödül üzerine düşüncelerini sonraki sayılarımızda sizlere ulaştıracağız. Aşağıda Uyaroğlu'nun biyografisini ve ödül alan kitabından üç şiirini bulacaksınız.

İsmail H. Uyaroğlu 1948'de, Balıkesir'in Bayla ilçesinde doğdu. Aydın Ortaklar Öğretmen Okulu'nda ve İstanbul Eğitim Enstitüsü'nde parasız yatılı okudu, Türkçe öğretmeni oldu. Maraş'ta, Malatya'da, Kars'ta, İstanbul'da, ortaokul ve liselerde öğretmenlik yaptı. Daha sonra öğretmenlikten ayrılarak Cumhuriyet gazetesinde düzeltmen, ansiklopedilerde madde yazarı, reklam şirketlerinde metin yazarı olarak çalıştı.Şiir yazıp yayımlamaya, eğitim enstitüsünde, ''hoca''sı olan Behçet Necatigil'in yüreklendirmesiyle, 1967'de başladı. 1974'te, Milliyet Sanat Dergisi'nin düzenlediği bir yarışmada, yılın en başarılı genç şairlerinden biri seçildi. 1977'de, Antalya Film Festivali çerçevesinde yapılan oyun yarışmasında, sonradan kitap olarak da basılan ''Adsız Oyun'' adlı yapıtıyla birinci oldu. Ertesi yıl, Yakacık Sanat Şenliği öykü yarışmasının da birincisi olan Uyaroğlu, bir ara -şiir ağırlıklı olmak üzere- çocuk kitapları da yazdı. Bunlardan ''Çocuk ve Şiir''le 1978 Türk Dili Kurumu Çocuk Yazını Ödüllü'nü, ''Bir Liranın İki Günü'' adlı çocuk romanıyla da 1979 Yunus Nadi Ödülü'nü kazandı. Uyaroğlu, ''Hayatı Karşılayan Şiirler'' adlı şiir kitabıyla da 1981'de, Yazko Şiir Büyük Ödülü'nü aldı.Şairin yayımlanmış şiir kitapları: Aşktan ve Umuttan Aldım Rengimi, Yakında, Hayatı Karşılayan Şiirler, Şiir Kitabı, Bir Demet Diken, 5+2'ler, Ve Aşk, Üç Nokta Yan Yana, Ölüme Önsöz Gibi Yaşayan, Ateşin İçinden (toplu şiirler), Şiir... Ölümcül Yolculuğun Senin.

SCHUMANN'LI SIKINTI

Mecbur musun şiir yazmaya
Seni çağırıyor bak gece
Galiba mecbursun
Gidemeyince

Kurcalarken radyoyu
Karşında birden Schumann
Bırakıverdiydi kendini sulara
Sen de onun gibi mi yapsan

Ama ırmak yok ki yakında
Tek seçenek balkon
İncelik yok işte onda da
Bayağı son

Kapatılmayı istediydi sonunda
Delilerevine kendiliğinden
Alınca kurtulma şansını zorla
Sandalcının biri elinden
KEDİLERİ SEVERKEN AĞLAYINIZ

Kedim ve ben
Ölüyoruz yavaş yavaş
Karşılıklı, köşemizde
Elenirken eleğinde sıkıntının saatler
Mutat olduğu özre

Bazen o benim kucağımda
Bazen ben onunAvutuyoruz birbirimizi
Özlerken aynı şeyleri gizlice
Nasıl tırmalardık hayatı
Bir zamanlar şehvetle

Gittikçe bozuluyor yazım benim
Bozuluyor resmi onun gittikçe
Yaptığı eskiden özenle
Koltuklara, kanepelere
Esin geldikçe pençeleriyle

HENÜZ

Depreşti yine karanlığın
Saat iki, mekân
MaltepeMaltepe'de tenha bir ev
Düzeltirim, ev değil, E(v) tipi hücre
Yüzüyor kendi derisini
Kasette Kurt Cobain
Uluyor gökte ay
Ve uluyor aya karşı acın

Hadi bir kafiyeyle bitirelim:
Bulunmadı henüz ilacı


Şiir Ödülü: ALİ PÜSKÜLLÜOĞLU

'Ozanlar el ele tutuşurlar ve şiiri büyütürler'

Şiir serüveni yarım yüzyılı aşmış bir ozan Ali Püsküllüoğlu... 2005 Yunus Nadi Şiir Ödülü'nü şair İsmail Uyaroğlu ile paylaşan Püsküllüoğlu'nun yapıtı 'Zamansız' adını taşıyor. Ölüm, zaman, yaşlanma temalarının işlendiği şiirlerde konular ve anlatım kadar Püsküllüoğlu'nun şiir dili de dikkat çekiyor...

Ece BAKTIAYA

-Birçok şiirinizde belirgin bir biçimde işlenen 'ölüm korkusu', bu kitabınızda da karşımıza çıkıyor... - Birçok şiirimde 'ölüm korkusu' değil de 'ölüm' izleği vardır. Biliyorsunuz, 'ölüm' bütün insanları içine alan bir bilinmezliktir. Her insanı ilgilendirir. Şiir için de 'ölüm', her zaman, ana izleklerden biri olmuştur. Ozan olarak ona ilgisiz kalamayız. Ben öyle düşünüyorum. Şunu da eklememe izin verin, 'Zamansız'da 'ölüm korkusu'ndan çok 'zaman' adını verdiğimiz şeyin üzerimizdeki (yani en azından benim üzerimdeki) gölgesini, dolayısıyla da 'yaşlanma' olgusunu buluruz sanıyorum. Bu da şiirin başlıca izleklerindendir. Başka birçok ozanda görürsünüz. Cahit Sıtkı, Yahya Kemal, Nâzım Hikmet, elbette ki başta Yunus Emre ve birçok ozan. Zaman, yaşlanma, ölüm, aşk, doğa vb. şiirin ölümsüz izleklerindendir. Öteki sanatların da elbette... - Yapıtınızdaki bazı şiirler (Cinliceviz, Her Şey Eskimiştir vb.), yaşamınızın ve anılarınızın izlerini taşıdığı, geçip giden zamana bir 'ah!' çekildiği hissini uyandırıyor... Zamanı geri getirememenin hüznü ve geçmişe duyulan özlem ne kadar etkili şiirleriniz üzerinde?- Zamanın geri gelmeyeceğini, belli bir yaştan sonra iyice anlıyor insan. Yani yaşadığımız şeyleri bir daha yaşamak olanaksız. Derler ya, aynı ırmakta iki kez yıkanılmaz. Akış, ırmağı aynı ırmak olmaktan çıkarır. Zaman da öyledir, 'şimdi' bir daha 'şimdi' olmaz, olan başka bir 'şimdi'dir. Eh, insan yaşlandıkça geçmişe bakışı başka olur. Siz bu bakışa 'ah!' diyebilirsiniz. Ben adını koyamıyorum ama şiirlerimde bunun yansımasını görebiliyorum.

'ESKİYEN ZAMAN'

- İlk şiirlerinizde halk geleneğinin etkileri, sonraki yapıtlarınızda toplumsal olayların yansımaları görülürken; son kitabınız 'Zamansız' toplumsal gerçekliklerden kopmadan bizleri bir başka gerçekle, 'eskiyen zaman'la yüzleştiriyor... Şiirinizin geçirdiği evreleri siz nasıl değerlendiriyorsunuz? - İlk şiirlerim 1951'de yayımlandığına göre, bu serüven yarım yüzyılı geçmiş. İlk şiir kitabımın da 1955'te yayımlandığı düşünülürse, evet, yarım yüzyıl. Sanırım şiir kitaplarımın sayısı 10'u geçmiştir. Onları bir arada toplayan 'Babadat' da 1998'de yayımlanmıştı. Şiirimin geçirdiği evreleri, böyle bir durum varsa, isteyen saptayabilir. Ben ancak şunu diyebilirim: Şiir uzun bir soluktur, arada yanlış soluk almalar da olsa, sonuçta o da senin soluğundur. Yalnızca içeriği düşünmek yanlıştır. Şiirlerimde, daha ilk şiirlerden başlayarak, Türkçenin tadına aykırı bir tek dizenin bulunduğunu sanmıyorum. - Kitabınızda yer verdiğiniz şiirler ne kadarlık bir zamanın ürünleri? - Çok şiir yazan biri değilim. 'Zamansız'daki şiirler, birkaçı dışında, son beş altı yıllık bir zaman dilimi içinde yazılmıştır. Uzun süre bekletilmişlerdir. Geçen yıl ve bu yıl dergilerde yayımlananlar olmuştur. Sanırım dördü 1960'lı yıllardan kalmadır, hiçbir kitabıma girmemiş şiirlerdir.

'YAŞADIĞIM HERŞEY ŞİİR'

- Şiirsel incelik dilin kusursuz kullanımıyla pekiştiriliyor kitabınızda... Dili ozanca ve doğru kullanma kaygınız şiirlerinizde akıcılığı bozmuyor. Burada da dil kullanımının önemi ortaya çıkıyor. Bu dil bilinci nasıl oluştu sizde? - Ben Kadirliliyim, yani dilin içine doğmuşum. Çocukluğumda yaşadığım her şey şiirdi. Yani mutsuzluklar da içinde olmak üzere. Yani ekinler, turaçlar, içinde balık olduğum Savrun Çayı, otlarla, çiçeklerle donanmış çevre, Sülemiş... Kent Türkçesinde olmayan bir yığın sözcük. Şiirlerimde onları kullanmadım ama beni onlar beslemiştir. Yaşar Kemal'in dili, yani benim dilim. Bana göre Karacaoğlan da Kadirlilidir. Belki de bana el vermiştir. Olamaz mı? Şiir bir el verme işidir de, bütün ozanlar birbirine el vermiştir. Ozanlar el ele tutuşurlar ve şiiri büyütürler. Yoksa şiire yeniden yeniden başlamak gerekir. - 2005 Yunus Nadi Şiir Ödülü'nü aldınız. Bu konudaki düşüncelerinizi öğrenebilir miyiz?- Yunus Nadi Ödülleri, saygındır ve kurumlaşmıştır. Bir zamanlardaki Türk Dil Kurumu Ödülleri'nin yerini tutmuştur. Üstelik de ülkemizdeki en uzun ömürlü kültür girişimidir. Ödülün bana verilişine, doğrusu, sevindim. Sözlük çalışmalarım dolayısıyla ozanlığımı elimden almışlardı, bu ödül onu bana geri getirdi. Yani sözüm, her on yılı bir kuşak sayıp, kendi çalıp kendi oynayanlara. Şiiri kendileriyle başlatan şarlatanlara. Ayıp nedir bilmeyenlere. 'Hikmet Burcu'ndaki şiiri görmeyenlere, görmek istemeyenlere.



Sosyal Bilimler Ödülü: AYLA ÖDEKAN

'Çok yönlü, üretken bir Cumhuriyet dönemi aydınıyla karşı karşıyayız'

Ayla Ödekan, 'Yazıları ve Rölöveleriyle Sedat Çetintaş' adlı çalışmasıyla Yunus Nadi Sosyal Bilimler Ödülü'nü aldı. Sanat tarihçisi Ödekan'ı, bir öğretim üyesi olarak akademik çalışmalarından tanıyoruz. Ödekan, halen İTÜ Güzel Sanatlar Bölümü ile Sosyal Bilimler Enstitüsü Sanat Tarihi anabilim başkanlıklarını yürütmekte.

Selcen AKSEL

Böyle bir çalışmada karar kılmanıza neler etken oldu? - Kitap benim kararımla ortaya çıktı denemez. Kitabın ortaya çıkışının öyküsü uzun. Bu uzun öyküyü anlatmadan edemeyeceğim, çünkü rölövelerin tarümar olmadan bugüne gelip değerlendirilmesinde rol oynamış adlar var. Bellek yoksunu bir kültürde kişilerin duyarlığını unutmamamız gerek. Türkiye'de Sedat Çetintaş'ın rölöveleri 1970 yıllarında ailesi tarafından İstanbul Teknik Üniversitesi'ne bağışlandı. Bu konuda öncelikle Prof. Doğan Kuban'ın ve sonra da Prof. Nezih Eldem'in katkıları önemli. 1990'lı yıllara değin bir odada el sürülmeden kaldılar. 1983 yılında 15 rölöveyle Anadolu Medeniyetleri Sergisi kapsamında Arkeoloji Müzesi'nde bir sergi düzenledim. Daha sonra en önemli kararı Prof. Dr. Gülsün Sağlamer aldı. 2001 yılında rektörlüğü sırasında Sedat Çetintaş'ın rölöveleriyle bir kitap hazırlanmasını bana teklif etti. Bir yöneticiden böyle bir kararın gelmesi önemli bir motivasyondu. Ne yazık ki o yıllarda bu gerçekleşemedi. 2003 yılında Teknik Üniversite Yayınevi kurulduğunda Müdür Prof. Dr. Yıldız Sey yayınevinin ilk yayını ve aynı zamanda bir prestij kitabı olarak yayın programına aldı ve kitabın hazırlanmasını bana önerdi. Bu süre içinde hasar gören rölöveler Mimarlık Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Mine İnceoğlu zamanında bir uzman tarafından onartılmıştı; daha sonra da Dekan Prof. Dr. Hasan Şener ve yardımcısı Prof. Dr. Sinan Şener bu rölöveleri en yeni teknolojiyi kullanarak çerçeveletip kolaylıkla araştırma yapılacak bir arşiv odası oluşturdular. Kurum tarafından rölöveler benimsenmemiş ve düzenli bir ortam yaratılmamış olsaydı bu kitap ortaya çıkamazdı. -Kapsamlı, bilimsel bir yaklaşımın zenginliğini taşımasının yanında, Sedat Çetintaş'ın kimliğine de eğilen bir çalışma sizinkisi... - Evet. Araştırmam sırasında bir yandan kendi kullandığı bir sözcük 'ülkügüder' bir yaşamı, bir yandan da insan ve toplum arasında dinamik ilişkiyi izledim. Rölövelerinin yetkinliğiyle dikkati çekmiş Sedat Çetintaş, bu araştırmayla bir tür Cumhuriyet aydını, insan olarak canlandı gibi geliyor bana. Cumhuriyet'in kuruluş yıllarından 1960'lara değin geçen sürenin paradigmalarını Sedat Çetintaş'ın yaşamından da okumak olası. - Mimarlık tarihimiz göz önüne alındığında, Sedat Çetintaş ismi, sizi en çok hangi yanıyla etkiledi ?- Rölövelerinin ötesinde, mücadeleci ve duyarlı yapısıyla. Selçuklu, Erken Osmanlı ve Klasik Osmanlı Mimarlığı'nın üstünlüğüne inanıyor ve tek başına doğruları yanlışlarıyla mücadelesini sürdürüyor. Kendi geliştirdiği tarama tekniğini kullanarak sanatsal değeri yüksek 200'den fazla rölöveyi büyük bir titizlikle yapmış. Atatürk'ün emriyle altı ay gibi kısa bir sürede Şehzade Camisi'yle ilgili 12 rölöveyi tamamlayıp 1933 Haziran ayında açılan Chicago Sergisi'ne yetiştirmiş, Selimiye Camisi'nin kubbesinde o günün olanaklarıyla tek başına ölçüler almış. Bir de bugünün gelişmiş teknolojisini düşünün. Aynı zamanda yazmış, düşüncelerini kamuyla paylaşmış, eleştirmiş, yermiş?Yaşamını kültür mirasına adamış. Bu arada önemli yanlışlar da yapmış. Yanlışı, tutkusunu yalnızca belirli bir dönemle, 18. yüzyıl öncesiyle, sınırlamasıdır diyebiliriz. Milliyetçi yaklaşımı onu sınırlı bir dönem içine hapsetmiş. Ya da anıtsal olana tutkusu onu milliyetçi yapmış. Beaux Arts geleneğinin Türkiye'deki temsilcisi. Bu nedenle I8. yüzyıl sonrası katliamına katılmış. Oluşturduğu korunması gereken yapılar listeleriyle 18. yüzyıl ve sonrasının yok olmasına neden olmuş. Bir ikinci konu da onun dramı oldu. 1919'da tutkusu -bu tutku uğruna yaşam boyu kişisel mücadelesi- 1950'lerde kırgınlığı-Yassıada'da hüznü...

YORUCU BİR ÇALIŞMA

-Çalışmanızı son haline getirmeden önce, ne kadar süren ve neleri kapsayan bir araştıra dönemi geçirdiniz? -Araştırmaya 2003 Eylül ayında başladım ve kitap 2004 Nisan ayında tamamlandı. Böyle bir çalışma için çok kısa bir süre. Bana tanınan zaman buydu. Çetintaş'ı yalnızca rölöveleriyle değil yazılarıyla değerlendirmeyi hedefleyince yorucu bir çalışma oldu. Öncelikle ailesini, yaşıtlarını ve onu tanıyanları araştırdım, sözlü tarih yöntemi denedim. Ne yazık ki fazla bir bilgi edinemedim. Yazılarını araştırmam onu yakından tanımamı sağladı. Yine de boşluklar var. Boşlukların peşindeyim. -Öncelikle neyi amaçlıyordunuz, bu yolda titizlik gösterdiğiniz konular nelerdi ?-Kitabın kurgusu benim için çok önemliydi. Kurguyla yaşam dramını; toplumla bütünleşip toplumdan dışlanışına doğru çizdiği yolu vermeye çalıştım. Bu kurguyu belirlememde yazıları yardımcı oldu. Çok açık sözlü, duygulu ve rahat kendini ifade eden bir yazardı. Bu nedenle kitap kendi sözleriyle başlar ve kendi sözleriyle biter. -Sanat tarihi gibi kültürel mirası akademik platforma taşıyarak önemli bir işlev üstlenen bir dal için, sorumlu bir mimar gözünün sizce önemi nedir?- Bu günlerde hep aradığımız sorumlu bir mimar değil mi? Tarihe, çevreye , etiğe, işleve , estetiğe , yapısala, depreme sorumlu... Sorumlu bir mimarın sanat tarihiyle ilişkisine gelince, sanat tarihi tüm bu sorumluluklarda onun için bir hazine. Ancak gerçek bir tasarımcı olmak gerekir bu hazineyi özünde yakalamak için, yüzeysel bakmakla olmaz. - Çalışmanızda, o dönemde Çetintaş'ın yaptıklarına basının ilgi gösterdiği anlaşılıyor. Bugün, genel anlamda basın organları göz önüne alındığında, sizce neden aynı ilgi söz konusu değil?- Çetintaş için genelleme yapmak doğru değil. 'Ülkügüder' bir genç Çetintaş, Gurlitt'in rölövelerindeki yanlışları saptayıp Türk'ün kendi kültür mirasını değerlendirmesi gerektiği düşüncesiyle yola koyuluyor; 1919'dan 1932'ye kadar çalmadık kapı kalmıyor. Bu rölövelerin gerçekleşmesinde Yunus Nadi'nin rolü çok önemli. Onun ülküsünü değerlendiren ve bize bu rölöveleri kazandıran Yunus Nadi. Çetintaş'ı Atatürk'e çıkarıyor. Sanatçı-basın (şimdiki ifadeyle medya, Yunus Nadi ise medya patronu)-yönetici buluşması. Çetintaş tasarısını Atatürk'e anlattığında Atatürk'ün sorduğu soru şu: Bana ne kadar bütçeyle ne kadar zamanda tüm anıtsal yapıların rölöve ve restorasyonlarını gerçekleştirebilirsin? 1992 yılında Tarih Vakfı adına yaptığım bir ön-projeyle ben de bu soruyu yanıtlamaya çalıştım. Düşünün 1932'de, Atatürk'ün yapılmasını gerekli gördüğü bir çalışmayla ilgili 1932'de ürettiği soru için 1992'de hâlâ yanıt aranıyor, 60 yıl sonra...Atatürk anında projeye sahip çıkıyor, çünkü öncelikle kültür devrimine inanan bir kişi. Hemen ardından kurumsallaşmaya gerek görüyor ve Antikiteler ve Müzeler Müdürlüğü'ne bağlı Abideleri Koruma Heyeti kurdurtuyor. Çetintaş'ı 15 Temmuz 1933 tarihinde bu heyetin ilk mimar üyesi olarak atıyor ve derhal Bursa'ya gidip orada mimarlık anıtlarını istediği gibi rölöve etmesini istiyor. 1992'de gerçekleştirdiğimiz önçalışmayla yanıt bulduk ama devamı gelemedi. Tarih Vakfı'nın önprojeyi yaptırmaktaki amacı Türkiye çapında kültür arşivi oluşturmak idi. 2000 yılında bu göreve TÜBA-TÜKSEK projesi ile Türkiye Bilimler Akademisi sahip çıkmış durumda. Çeşitli yerleşmelerde envanter çalışmaları sürdürülmekte. Bilimsel ve bütüncül yaklaşımıyla zor olanın gerçekleştirilmesine çalışılıyor. Bu da 21.yüzyıl Türkiyesi'nin 'ülkügüder' bir çalışması. Ancak 1930'larda karşılaştığımız sanatçı, basın, yönetici buluşmasıyla yanan kıvılcımdan söz etmek günümüzde olanaksız. Çetintaş'ın yaşamına duyarlı yaklaşmamın nedeninde onunla paylaştığım içi buruk bir 'ülkügüder'lik yatıyor gibi geliyor bana. Benzer sorunlarla ben de karşılaştım. Türkiye ne yazık ki 1932'lerde önemini kavradığı kültür mirasını belgeleme çalışmasını hâlâ çözemedi, çözememiş olmanın sancılarını çekiyor. 'Çağdaş' ülkelerin kent envanteri kütüphanelerde cilt cilt dizili. Örneğin Roma'nın. New Roma (Constantinopolis - İstanbul) bu konuda bahtsız.

TÜRKİYE'DEN BATILI OLMAK...

-Çalışmanızın, Çetintaş'ın çalışmaları çerçevesinde, bir döneme ve o dönem içinde yapılan çalışmalara doğru, duru ve bilimsel bir bakış açısı sunduğunu, mimarlıkla doğrudan ilgili olmayan biri için de özel bir kaynak olduğunu söyleyebilir miyiz? -Evet. Cumhuriyet'in kuruluşundan çok partili döneme gidiş sürecinde inançlı bir bireyin insan - toplum buluşmalarını ve çatışmalarını sergiliyor kitap. Bu çalışma bir kişinin yaşamöyküsü değil. Galatasaray'da okuduğu söyleniyor, Beaux Arts eğitimini sürdüren Sanayi-i Nefise Mektebi'nde Mimar Kemalettin'in öğrencisi olmuş. Batıdan Türkiye'ye bakmamış, Türkiye'den Batılı olmaya çalışmış. Milliyetçiliği, ideolojik olmaktan çok, Beuaux Arts eğitimi almış olmasından. Çetintaş günlük her olaya yazılarıyla reaksiyonunu belirtmiş bir kişi. Toplumsal olgulara duyarlı, pasif değil. Düşüncesini, çıkar gözetmeden açığa çıkartıyor. Oysa, günümüzün önemli sorunlarından biri pasifliki, duyarsızlık, tarihten ve bellekten kopukluk. -Dönemin birçok öncü ismi gibi, Çetintaş da eksik kalmış işlerin takipçisi olmanın yanı sıra, dünyadaki gelişmeleri de takip etmiş bir isim...- Çağdaş gelişmeleri ülkemize taşımış kişi diyemeyiz. Mimar olarak günün çağdaş gelişmelerine, örneğin modern mimarlığa uzak durmuş bir kişi. Modern mimarlığı yansıtan Bursa Halk Evi projesi bu yönde bilinen tek çalışması. Çetintaş yerele, 'milli'ye bağlı. Araştırmacı yönü de varmış. Örneğin 1920'lerde depreme dayanıklı bir yapı projesi geliştirmiş. 1930'lar onu ikinci ulusal mimarlığın savunuculuğuna yöneltmiş. Modern mimarlık biçeminde tasarımları eleştirmiş. 30'lu yıllarda bir başka sorun da Türk mimarların yetişmesi ve yaşaması sorunu. Çetintaş bu konunun da savunucusu. Çağdaş gelişmeleri taşımış diyemeyiz ama çağdaş düşünceleri savunmuş diyebiliriz. Konut mimarlığı aynı zamanda tıp uzmanı, psikolog ve sosyoloğu ilgilendirir düşüncesindedir. Günümüzde birçok mimarlarda bu yaklaşımı bulabiliyor muyuz? -Sizin kitabınız türünden çalışmalar, Çetintaş gibi isimlerin kimliğinde bazı olgulara nasıl bakmamızı gerektiği konusunda yol gösterici de olabilir mi?-Kuşkusuz öncü olur, olmalıdır. Çok yönlü, üretken bir Cumhuriyet dönemi aydınıyla karşı karşıyayız: Çizmiş, yazmış, eleştirmiş, tasarlamış. Tutkusu o kadar tutarlı ki klasik dönem şebekelerinin geometrik bezemelerinden etkilenip ilginç perde tasarımları yapmış. Üretkenliği ve inançlılığıyla bizlere yol gösterici; eğer yol göstermesini istiyorsak. Yazıları ve Röleveleriyle Sedat Çetintaş/ Ayla Ödekan/İTÜ Yayınevi/ 80 s.



Sosyal Bilimler Ödülü: RIFAT N. BALİ

'Göçmenlik eşittir hasret'

2005 Yunus Nadi Sosyal Bilimler Araştırma Dalı Ödülü'nü bu yıl Rıfat N. Bali'nin İletişim Yayınları'ndan çıkan 'Anadolu'dan Yeni Dünyaya, Amerika'ya İlk Göç Eden Türklerin YaşamÖyküleri' adlı çalışması kazandı. Bali bu çalışmasıyla Amerika'da yeni bir yaşam kurmak için göç eden insanların yaşamlarını aralıyor. Kimi evini, kimi akrabasını, kimi işini bıraktı... Birinin adı Ahmet'ti, diğerinin Yorgo, bir diğerinin Agop, ne fark eder, onları tek birleştiren nokta vatan hasreti ve geride bıraktıklarıydı...

Nena ÇALİDİS

-Kitabınızın önsözünde ''Müslüman Türklerin ABD'ye göç etmeleri hiçbir incelemeye konu olmamasına karşılık Osmanlı veya Türk uyruklu gayrimüslimlerin Amerika'ya göçleri benzer bir ihmale uğramaması için ayrıntılı incelemelere konu olmuştur'' diyorsunuz. Neden?- Bunun en önemli sebeplerinden biri, Rum ve Ermeni göçmen nüfusunun Müslüman Türk göçmen nüfusuna kıyasla çok daha fazla olmasıdır. Bu nedenle Anadolulu Rum ve Ermenilerin otobiyografileri ve/veya Amerika'daki yaşamlarını anlatan araştırmalar oldukça fazladır. Benzer bir şekilde, Avrupa veya Rusya'dan göç eden Aşkenaz Yahudilerine kıyasla Anadolu'dan göç eden Sefarad Yahudilerin çok daha az sayıda olmalarından ötürü de Sefarad Yahudilerin Amerika serüvenini anlatan yayın sayısı fevkalade azdır. Bir diğer sebep, Müslüman Türk göçmenlerin gayrimüslim Türk göçmenlere kıyasla sayıca çok daha az olmaları ve gazete veya dergi yayımlamamalarıdır. Yayımlamadıkları için de ileriki kuşaklara araştırmaların yapılmasını mümkün kılacak arşiv malzemesi bırakmadılar. - Farklı din ve etnik kökenden geldikleri halde Anadolu potasında eriyen birinci kuşak, Anadolu kültürünü yeni kıtaya taşırken ikinci kuşak Amerikan kültürü potasında erimiştir, sizce hangisi daha başarılı oldu?- Bence birinci kuşak en büyük sıkıntıyı yaşadı. Bu da bütün göçler ve göçmenler için geçerli bir tespittir. İlk kuşak yeni vatanına uyum sağlamak, kendisine son derece yabancı bir kültüre entegre olmak veya ol(a)mamak, kendisine son derece yabancı olan bir lisanı öğrenmek, geri dönmek veya dönmemek, kendi dinine ait olmayan biriyle evlenmek veya evlenmemek gibi hayati meseleler arasında bocalar. İlk kuşak kendi soydaşları arasında bir nevi cemaat hayatı sürdürdüğünden Amerikanlaşması da son derece zorlaşmış, ne tamamıyla Türk kimliğini terk edebilmiş, ne de tam anlamıyla Amerikalılaşabilmiştir. Bu kuşakta 'gurbet' kavramı da çok köklüdür. Amerika'ya yerleşen göçmenlerin çocukları veya torunları ise Amerika'da doğduklarından, anaokulundan itibaren Amerikan okullarında eğitim gördüklerinden ve çoğu zaman karma evliliklerin (Türk-Amerikan) çocukları olmalarından ötürü Amerikan kültürünü ve kimliğini tamamıyla özümsemiş olarak büyümüşlerdir.

AMERİKA HAYALİ

- Amerika hayali günümüzde olduğu gibi ve sizin de kitabınızda belirttiğiniz gibi 1800'lü yılların sonundan 1900'ün ilk çeyreğine kadar Osmanlı gençleri için çok önemliydi. Sizce ABD herkesin gözünde büyüttüğü gibi bir ülke mi?- Amerika coğrafi büyüklüğü, muazzam ölçekte gelişmiş hizmet ve sanayi sektörleri, alanlarında yetenekli öğrenci, serbest meslek erbabı ve bilim adamlarına sunduğu eğitim, araştırma ve çalışma imkânları, sıfırdan başlayıp mesleklerinde son derece başarılı olmuş göçmenlerin 'başarı öyküleri' gibi nedenlerden ötürü herkesin zihninde halen bir 'fırsatlar ülkesi'. Ancak 11 Eylül sonrasında yabancılar için hayat zorlaştı. Çalışma izinlerinin alınması, temdit edilmesi, Müslüman kökenli göçmenlere karşı peşin yargıların yaygınlaşması nedeniyle ABD artık dışarıdan bakıldığı kadar 'kolay bir ülke' değil. - Gayrimüslimler ABD'ye yeni bir hayat kurmayı tasarlarken Müslümanların aklında orada kazandıkları parayı ülkelerine getirip değerlendirme fikri var. Neden?- Müslüman Türk göçmenleri için Amerika bir Hıristiyan, yani 'gâvur' ülkesi... Bu nedenle de öldüklerinde burada gömülmek istemiyorlar. Bir ölçüde de haklılar, zira 1800'lü, 1900'lü yıllarda sadece Müslümanların gömülebilecekleri Müslüman mezarlıkları dahi yok. Bu nedenle geri dönmek niyetiyle göç ediyorlar. Esas amaçları yeterince tasarruf yapıp biriktirdikleri paralarla Anadolu'ya geri dönmek ve hayatlarını orada eskiye kıyasla çok daha iyi bir şekilde devam ettirmek.. Gayrimüslim Türk göçmenlere gelince... Bunların önemli bir kısmı Balkan Savaşları sırasında askere alınmamak için firar ediyor ve asker kaçağı durumuna düşüyorlar. Geri dönmeleri halinde hemen cepheye sürülecekleri için de geri dönmeye hiç de niyetli değiller. Ermeni göçmenler için bir sebep daha vardı. O da 1915 Tehciri'nin feci sonucuydu. Bu nedenle de Ermeni göçmenler için geri dönüş uzak bir ihtimal olarak dahi söz konusu değildi. Onlar bir daha geri dönmemeye yeminli olarak göç ettiler.

GÖÇMENLERİN ORTAK NOKTASI

- Tüm göçmenlerin ortak noktasını vatan hasreti ve geride bıraktıkları sevdikleri olarak nitelememiz mümkün mü?- Evet ilk nesil göçmenlerin ortak noktaları geride bıraktıkları anavatanlarını, komşu, akraba ve dostlarını hasretle anmaları, Anadolu veya İstanbul'da sürdürdükleri yemek, yaşam ve musiki kültürlerini özlemeleri ve hasretle anmalarıdır. Yıllar sonra Türkiye'den gelen bir gazeteciyle karşılaştıklarında ona hasretle sarılmaları ve 'memleket haberleri'ni sormaları bunun en basit göstergesidir. Dahası anavatanlarından kötü hatıralarla ve bir daha geri dönmemeye yemin ederek ayrılan gayrimüslim Osmanlı/Türk göçmenlerinin bile aradan geçen yıllar sonrasında geriye dönüp baktıklarında geride bıraktıkları anavatanlarını, Amerika'ya geldikleri ilk yıllara kıyasla çok daha olumlu ve özlem dolu duygularla anmaları da hafızanın zamanla kendi kendini dejenere edip geçmişi güzelleştirdiğinin kanıtıdır. - İlk kez bir çalışmanızla ödüllendirildiniz, bu ödüllü kitabınızı yazım dünyanızın içinde nasıl bir yerde konumlandırıyorsunuz?- Kitabımın Yunus Nadi Ödülü gibi prestijli ve köklü bir ödüle layık bulunması benim açımdan son derece sevindirici ve heyecan verici bir şey. Bu ödül, bağımsız araştırmacıların bilimsel olmadıkları konusunda genelgeçer bir kanaatin yerleşik olduğu ve dolayısıyla çok fazla ciddiye alınmadıkları ülkemizde bağımsız araştırmacıların, akademisyenlerin faydalandıkları araştırma fonlarından faydalanmamalarına rağmen en az akademisyenler kadar nitelikli, bilimsel ve özgün yayın yapabileceklerinin, yapabildiklerinin ispatıdır. Bu kitabım şimdiye kadar gerçekleştirdiğim araştırmalar arasında kaynak ve arşiv bulma konusunda en çok zorlandığım ve güçlüklerle karşılaştığım kitaptır. En büyük hayal kırıklığını da New York'taki Ellis Adası Müzesi Sözlü Tarih Arşivi'ni ziyaret ettiğimde yaşadım. Bu arşivde Müslüman Türk göçmenleriyle yapılmış tek bir mülakata dahi rastlayamadım. Arşiv yöneticisi de bundan çok şikâyetçiydi ve benden kendisine tanıklık yapacak göçmen bulmamı istemişti. Buna mukabil bu kitabım içerdiği bol sayıda göçmen öyküleri nedeniyle daha önceki kitaplarıma kıyasla oldukça renkli, insancıl ve mizahi bir tarafı var. Bu nedenle de şimdiye kadar yayımladığım araştırmalarım arasında en 'güleryüzlü' ve 'iyimser' havaya sahip kitaptır. Anadolu'dan Yeni Dünyaya-Amerika'ya İlk Göç Eden Türklerin Yaşamöyküleri/ Rıfat N. Bali/ İletişim Yayınları/ 368 s.

Karikatür Ödülü: MUHAMMET ŞENGÖZ

'Mizahın izahı yoktur'

Muhammet Şengöz karikatürümüzün yüz aklarından biri. Yunus Nadi Karikatür Ödülü'nü alınca arkadaşımız ve İzmit muhabirimiz Ahmet Kurt'a bir haber uçurduk. Kurt'da sorularını Şengöz'e ulaştırdı. Gelen yanıt ise aşağıda.Ahmet KURT

Profesyonel anlamda ilk karikatürü

Doğumunun 140’ıncı Yılında Tevfik Fikret, TYS Aşiyan’da Anıldı

21/8/2007 · Kategori: Haber

20/08/2007
Aydınlanmanın öncü şairiydi
Doğumunun 140’ıncı yılında Tevfik Fikret, Türkiye Yazarlar Sendikası tarafından evi Aşiyan’da anıldı
Tevfik Fikret’in 140’ıncı doğumgünü, sevenleri tarafından kutlandı. Fikret’in Türk şiirinin öncü şairlerinden olduğu belirtildi ve aydınlanmaya yaptığı katkıya vurgu yapıldı.
Türkiye Yazarlar Sendikası (TYS), çağdaş şiirimizin öncü sesi Tevfik Fikret’i 140. doğum yıldönümünde Aşiyan’da müze haline getirilen evinin bahçesinde, mezarının başında andı. Tevfik Fikret’in hayatının son yıllarını geçirdiği ve semte de adını veren Aşiyan adını verdiği evinin bahçesinde yazarlar, edebiyatseverler ve Galatasaraylılar Derneği’nin aralarında bulunduğu katılımcılar toplandı.
Müze haline getirilen ev gezildikten sonra etkinlik, katılımcıların bahçede toplanmasıyla başladı. Anmanın açış konuşmasını yapan TYS Yönetim Kurulu Üyesi İlhan Gülek, Tevfik Fikret’in yaşamını anlatarak mücadeleci kişiliğine vurgu yaptı. Daha sonra söz alan Yazar Gülsüm Cengiz, Tevfik Fikret’in muhalif bir yazar olduğunu belirterek; şiirimize getirdiği yeniliklere dikkat çekti. Cengiz, Fikret’in şiirinde kadın temasını işlediğini anlatarak “19. yüzyılda Osmanlı dönemindeki feodal değerlere karşı, ilk defa kadını nesne değil de özne olarak işlemiştir. Savaşlardan dolayı dul kalan, yetim, çaresiz kalan kadınların durumunu, toplumsal nedenleriyle ele alan ilk şairdir, ikincisi de Nâzım Hikmet’tir. Kadınları, erkeklerle aynı eşit haklara sahip olması gereken bir kimlik olarak görür” ifadelerini kullandı. Cengiz ayrıca, Fikret’in çocuk yaşta annesini kaybetmesinden dolayı şiirlerine yoğun bir hüznün sindiğini vurgulayarak çocuklar için de yetkin şiirler yazdığını söyledi. Cengiz, Fikret’ten dörtlükler okuyarak; “Çocuklar için yazdığı ‘Şermin’ kitabı, içerik ve biçim olarak çok iyi örülmüş bir eserdir. Didaktik bir üsluptan kaçındığı bu şiirinde, çocuklara sevgiyi, paylaşmayı, dayanışmayı ve emeği sevdirir” diyerek sözlerini bitirdi.
Şair Nurullah Can’ın, Tevfik Fikret’in ‘Balıkçılar’ adlı şiirini okuduğu anmada son olarak, Yazar Orhan Karaveli söz aldı. Karaveli, Fikret’in Türkiye aydınlanmasının öncü şahsiyetlerinden biri olduğuna işaret ederek, “Türk şiirinin ilk büyük ustasıdır. Zamanında çok fazla karalamalara maruz kalmasına rağmen aydınlık düşüncelerinden asla vazgeçmemiştir” sözlerini kullandı. (İstanbul/EVRENSEL)

ÇORUM İLÖĞRETMEN OKULLULARIN SİTESİ (CORMİO)

19/8/2007 · Kategori: Haber

   İlişkileri süren bir grup Çorum İlköğretmen okullular olarak; ortak geçmişimizi anmak, izlerini yitirdiğimiz dostlarımızı bulmak amacıyla internette yer almak istedik.

   Özellikle "Çorum İlköğretmen Okullular" diye tanımlıyoruz kendimizi. Okulumuzda bir süre eğitim görmüş ama türlü nedenlerle bırakmış, bitirmiş ama öğretmenlik yapmamış arkadaşlarımızla, okulumuzda görev yapmış öğretmen ve diğer çalışanları kendimizden ayrı saymıyoruz.

   Bu sitenin gelişmesi tümüyle duyarlı arkadaşlara bağlı olacaktır. Bu sitede yer alanların bugünkü durumları, anıları, ve öğrencilik döneminde çekilmiş fotoğrafları yer alacak. Bu da ancak iletişim kuran arkadaşların gönderdikleri ile gerçekleşecektir.

iletişim: bilgi@corumio.com

07.03.2007 tarihinden bu yana:
free web counter <****** src="http://xyz.freeweblogger.com/counter/******.php?u=corum">
free web counter

 


BİZDEN HABERLER
İletişim üzerinden gelen haberler

*Halis Demirci Öğretmenimiz hasta

*Bahattin Şensoy'un oğlu evlendi

*Arkadaşımız Durmuş Coşkun'un eşi Ameliyat oldu

*Ayvalık Buluşması

* Recep Saraçlı babasını yitirdi *İstanbul Buluşması

*Özgün şiveyle çorumlunun aşk şiiri

HABER BELGELİĞİ


SİTE AÇILIŞ TARİHİ: 13 KASIM 2006

Merhaba,

Ali Şahin ve Hüseyin Erikli, Çorum Öğretmen Okullular için bir site önerdiğinde, böylesine güçlü bağların olduğunu düşünememiştim.

Siteyi hazırlamaya başladığımda, ortalama 35 yıldır kendilerinden bilgi almadığım bir çok arkadaşla ilişki kurdum / kurmaktayım. Bu süreçte öylesine duygulu anlar yaşadım ki anlatılamaz. Sevinçten de gözlerim yaşardı, yitirdiğimizi öğrendiğim arkadaşların üzüntüsünden de...

Arkadaşlarım,

Gittikçe insan ilişkilerinin bozulduğu dünyamızda "deniz fenerleri gibi" olduğunuzu görmekten / bilmekten aldığım mutluluk oldukça üst düzeydedir. Hâlâ dostluk, arkadaşlık kavramlarının bu kadar güçlü yaşanıyor olması ne güzel. Ne yazık ki bazı arkadaşlarımız, bu duygularını yitirmişler. Kendileriyle ilişkilendiğimiz az sayıda arkadaşımız, bu sanal ortamda da olsa bir araya gelişimize ilgisiz kaldılar. Hele hele okul yıllarında çok samimi olduğum bir arkadaşımla 37 yıl sonra telefonda yaptığım görüşmenin beni ne kadar üzdüğünü, aradan aylar geçmiş olmasına karşın üzmekte olduğunu anlatamam.

Arkadaşlar,

Düşüncelerimizin ve yaşam biçimlerimizin ayrılığına bakmadan, bir çoğumuzun özlem içinde olduğunu gördüm. Bizler okulda bir karavanadan yemek yediğimiz günlerin sevdalısı olmuşuz. Bunu bir tür kardeşlik bilmişiz. İyi de etmişiz.

Okul sıralarında hemen hepimizin bir anı defteri vardı. Benim çoktan unuttuğum, Hasan Ali'nin anımsattığı anı defterindeki yazımı, iyi ki yazmışım. Yazdığımı unutmuşum ama, dostlarımı unutmadım. Yazımın sonuna o yazıyı ekliyorum. O gün Hasan Ali'nin defterine yazdıklarımın, bugün hepiniz için geçerli olduğunu rahatça söyleyebilirim.

İyi ki varsınız.

Sevgiyle ve sağlıkla kalın.

Ayhan Altay

 

Bir gün belki bir sahilde
Belki bir dağ yamacında
Belki... Kim bilir nerde…
Hatırlayacağım seni biliyorum.
Yüce bir arkadaşlık duygusu saracak beni
Geri getirmek isteyeceğim o zaman
Senle geçen günlerimi...


05.09.1969
Ayhan Altay

 

ADLARINI ANIMSADIĞIMIZ, KENDİLERİ İLE İLETİŞİM KURAMADIĞIMIZ ARKADAŞLARIMIZ

Abdulkadir Dedeoğlu                Çankırı Çerkeş
Abdullah Şakacı                       1970 - 1971  Alaca
Abdurrahman Yandım               Alaca
Ahmet Akkoca                         1972 Çorum
Ahmet Demircan                       1971 Ayancık
Ahmet Özdemir                        1972    Çankırı
Ahmet Tatlı
Ahmet Yıldırım                         1970 - 1971  İskilip Güreşçi
Ali Aykaç
Ali Pamuk                                1972  Çorum  0324 359 34 21
Ali Rıza Özlü
Atilla Karanlık                          1972   Taşköprü
Bektaş Solmaz                        1970 Çorum
Bilal Demirel                            Samsun
Burhanettin Arslan                    1974   Sinop
Cafer Karakaya                        İskilip
Celal Gürel                               1971  Ayancık
Celal Yağcıoğlu                        Sungurlu
Cemal Yozgat                           Gerze
Cemil Uzun
Enis Tığlı
Erdoğan Purtul                          1972  Taşköprü
Eşref Yağlı                                Ankara
Ethem Manici                           İskilip
Eyüp Taşkın
Fevzi Keskin                            1972 Çorum
Hacı Celebci
Halit Karaman                          Çankırı
Hamza Şimşek                          Çorum
Hanefi Çetin                             Çorum
Hasan Danışman                       Çorum
Hasan Kartal                            1972   Çorum
Hasan Kırtepe                          1972   Çorum
Hıdır Koşar
Hüseyin Akdağ
İbrahim Çiftçioğlu
İhsan Kesici
İlhami Bakar                             Çorum
İsmail çavuş                              1972   Çankırı
Kadir Ersan
Kamil Kandak                          Daday
Kamil Keskin                           1972  Çorum  0364 227 0509
Kazım Yaşar
Mehmet Tüfekçi                       Çankırı
Meral İlhan
Mustafa Çağlar                       Çankırı - Eldivan
Mustafa Çelik                           1972  Çorum
Mustafa Koç                            Gümüşhacıköy
Mustafa Özdemir                      Çankırı
Mustafa Seviş
Muzaffer Canıdemir
Müslüm Akkuş                         1972   Çorum
Nazım Karamehmet                1972  Daday
Necdet Özoğul
Nejdet Saltan                           1972    Çorum
Nevzat Aslan
Ömer Karakoç
Paşa Rasim                               Gerze
Rafet Atar
Recep İ. Güngör                       Bayat
Seyit Ali Gül                               1972   Sinop
Salih Zeki terlemez
Selahattin Aras                         Cemilbey
Selahattin Eser
Seyfettin Yetkin                        1972   Araç
Sıddık Yetkin                              Alaca
Sıırı Öztürk
Sinan Erbil
Süleyman Karaca                     1972 Çankırı
Şemsettin Özdemir                    1971 Sinop
Tahir Kutsal  (Cini)
Turan Akpınar
Turgut Akın                              Gerze
Ünal Şimşek
Veli Emektar
Veli Bektaş                               Sungurlu
Veli Öncü
Yaşar Akar
Zihni Atlas                                Çorum

 

Oy kullanacağınız yeri internetten öğrenin

21/7/2007 · Kategori: Haber

Oy kullanacağınız yeri internetten öğrenin

22 Temmuz’da seçmenler, nerede ve hangi sandıkta oy kullanabileceklerini Yüksek Seçim Kurulu’nun resmi sitesi www.ysk.gov.tr’den öğrenebilecekler.
NTV-MSNBC

Güncelleme: 18:43 TSİ 11 Mayıs 2007 Cuma

İSTANBUL - Yüksek Seçim Kurulu’nun resmi sitesindeki hazırlıklar tamamlandığında seçmenler siteye girerek nerede oy kullanılabileceği bilgisine ulaşabilecek.

 

Yüksek Seçim Kurulu’nun resmi sitesi www.ysk.gov.tr’ye girilerek ‘nerede oy kullanacağım’ bölümü tıklandığında;

* T.C kimlik no ile sorgulama
* Seçmen no ile sorgulama
* Kimlik no ile bilgileri sorgulama

başlıklarına ilgili bilgiler girilerek, hangi sandıkta ve nerede oy kullanılabileceği öğrenilebilecek. Şu anda yalnızca seçmen numarası ve ikametgah bilgilerine ulaşılabiliyor. Hazırlıklar tamamlandığında siteye girerek nerede oy kullanılabileceği öğrenilebilecek.

Oy atacağınız yeri öğrenmek için tıklayın

YSK’nın resmi sitesini incelemek için tıklayın

« Önceki :: Sonraki »